Οδηγίες σαβουάρ-βιβρ: Συμπεριφορά στο μπάνιο

«Τώρα επεκράτησε παντού να γίνονται μπαιν-μιξτ και πρέπει ο άνδρας να είναι προσεκτικός απέναντι των γυναικών και να μην προκαλεί με τη στάση του επεισόδια, που μπορούν νά ΄χουν δυσάρεστες συνέπειες...

Επειδή οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να δείχνουν μέλη του σώματος, που εις άλλες περιστάσεις είναι κρυμμένα, δεν πρέπει να παρατηρούμε εκείνες που λούζονται μαζί μας με τέτοιο τρόπο, ώστε και αυτές να τις ενοχλούμε και μεις να φαινόμαστε κακοαναθρεμμένοι. 

Δεν απαγορεύονται δε μόνον οι ενοχλήσεις με τα μάτια και οι χειρονομίες, αλλά και κάθε άλλο που δυσαρεστεί τις ξένες κυρίες.

Το μπανιερό του ανδρός πρέπει να είναι σεμνό και να μη αναγκάζει τις κυρίες να γυρίζουν το βλέμμα αλλού. Αλλά και οι κινήσεις των λουομένων πρέπει να είναι προσεκτικές. 

Συμβαίνει πολλές φορές να προκαλεί την αηδία μία απρόσεκτη κίνηση και να προκαλεί σχόλια που δεν είναι κολακευτικά. 

Επειδή δε συχνά συνέβη ώστε να υποστεί κυρία μια ανεπιθύμητη επίθεση ανδρός, για τούτο, ο παριστάμενος τρίτος οφείλει νά ΄ναι έτοιμος να επέμβει, εάν του γυρέψει η κυρία την προστασία του και να έχει υπ’όψη του ότι θα τα βάλει με έναν απολίτιστο, γιατί μόνον τέτοιοι μπορεί να φερθούν αναιδώς σε μια κυρία.

 Όταν συνοδεύουμε κυρίες στο μπαιν-μιξτ, άσχετον αν συνδεώμεθα με συγγένεια ή απλή φιλία, υποχρεούμεθα να είμαστε περιποιητικοί και ευγενείς μαζί τους, να τις διευκολύνουμε να γδυθούν και να ντυθούν, να φροντίζουμε να εξασφαλισθούν τα πράγματά των και εν γένει, να τις προσέχωμε διαρκώς.

Πολλοί έχουν το ελάττωμα να παίζουν με άλλους που δεν ξέρουν να κολυμπάνε. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνη τακτική, που πολλές φορές καταλήγει στο πνίξιμο. 

Εάν δε ή εξ υπαιτιότητός μας ή από άλλη αφορμή συμβεί κανένα δυστύχημα, υποχρεούμεθα να τρέξωμε εις βοήθεια του πνιγομένου, να γυρέψουμε στην ανάγκη κι’άλλων τη βοήθεια, να τους φωνάξουμε αν είναι μακρυά. Παιδιά, κάτω των τριών ετών, οι γέροι, οι αρτηριοσκληρωτικοί και οι φυματικοί, πρέπει ν’αποφεύγουν τη θάλασσα».

(Περιοδικό «Πάνθεον»,1935)

Διαβάστε περισσότερα »"Οδηγίες σαβουάρ-βιβρ: Συμπεριφορά στο μπάνιο"

29 Μαϊου 1453: Η άλωση της πόλης

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β’.

Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαϊου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε, η υπερχιλιετής Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει.
«…οφείλουμε να θυμούμαστε και να αντλούμε διδάγματα από την αποφράδα εκείνη ημέρα που στην μνήμη μας βρίσκεται σαν μια σκοτεινή σελίδα της ιστορίας του Ελληνισμού…» 

Γράφει ο Καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος

Κάθε χρόνο τέλος Μαΐου ολόκληρος ο Ελληνισμό γιορτάζει την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, 29 Μαΐου 1453. Αναμφισβήτητα στο πέρασμα του χρόνου ο Έλληνας αγωνιζόταν για τα Ιερά και τα Όσια της Πατρίδος του, έχοντας προσήλωση στο τρίπτυχο, Θρησκεία – Πατρίδα – Οικογένεια. Τα χρόνια εκείνα η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε το κέντρο της Ορθοδοξίας και η Αγία Σοφία το Σύμβολό της.

Η Αγία Σοφία αρχικά ήταν ένας μικρός Ναός (360 μ.Χ.), ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε στη συνέχεια μεγαλοπρεπέστατο Ναό αφού ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Μηχανικό Ισίδωρο τη μελέτη και την κατασκευή του. Ο Ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στην «Του Θεού Σοφία». Για το σκοπό αυτό συγκέντρωσε ότι σπάνια υλικά βρήκε από διάφορες Πόλεις και περιοχές όπως, πολύτιμες πέτρες, χρυσό, ασήμι και άλλα.

Η ανέγερση του Ναού ξεκίνησε τέλος Φεβρουαρίου το 532 και τελείωσε τέλος Δεκεμβρίου το 537. Για την ανέγερση του Ναού εργάστηκαν 10.000 εργάτες και το κόστος ξεπέρασε τα 350 εκατομμύρια χρυσές δραχμές της εποχής. Την όλη επίβλεψη του μεγάλου αυτού έργου την είχε ο ίδιος ο Ιουστινιανός και όταν το έργο παραδόθηκε ολοκληρωμένο ο Αυτοκράτορας είπε: «Δόξα τω Θεώ τω καταξιώσαντι με τοιούτον έργο επιτελέσας. Νενίκηκά σε Σολομών».

Ο Μεγαλοπρεπέστατος αυτός Ναός έχει 100 παράθυρα, 1000 καντήλια και 1000 Κληρικούς. Ακόμη υπηρετούσαν 80 Πρεσβύτεροι 150 Διάκονοι, 25 ψαλτάδες, καθώς και πολύ βοηθητικό προσωπικό. Σήμερα η Αγία Σοφία έχει συληθεί. Το 1935 μετατράπηκε σε Μουσείο ενώ το 1930 το Αμερικανικό Βυζαντινό Ινστιτούτο ανέλαβε την αποκάλυψη και τον καθαρισμό των ψηφιδωτών εικόνων.

Η Άλωση της Βασιλεύουσας.
Το 1404 στην Κωνσταντινούπολη γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Ο Βασιλιάς Ιωάννης, αδελφός του Κωνσταντίνου, ζητάει βοήθεια από την Ιταλία για να αντικρούσει τον Τουρκικό κίνδυνο. Το 1439 ο Κωνσταντίνος αναλαμβάνει τον Θρόνο που απουσίαζε ο αδελφός του. Στην Ιταλία επιχειρείται η άλωση της Ορθοδοξίας με την υπογραφή της Ένωσης των δύο Εκκλησιών και από τον Ιωάννη. Αρνήθηκαν την Ένωση και την υπογραφή Επίσκοποι και τοποτηρητές των Ανατολικών Πατριαρχείων και ο λαός άρχισε να εξοργίζεται κατά των Βασιλέων.

Το 1448 προς το τέλος Οκτωβρίου πεθαίνει ο Βασιλιάς Ιωάννης και νέος Βασιλιάς αναλαμβάνει στις 6 Ιανουαρίου το 1449 στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στο Μυστρά ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Ανήμερα της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος 12 Δεκεμβρίου 1452 γίνεται συλλείτουργο στην Αγία Σοφία από τον Καρδινάλιο Ισίδωρο παρουσία του Κωνσταντίνου. Αυτό ενόχλησε και αναστάτωσε τους Ορθοδόξους της Βασιλεύουσας.

Στις 7 Απριλίου 1453 ο Μωχάμετ αρχίζει την πολιορκία της Πόλης. Ο Παλαιολόγος ζητά βοήθεια αλλά μετά από το συλλείτουργο που έγινε στην Αγία Σοφία δεν τον βοηθάει κανείς. Στις 18 Απριλίου το Ελληνικό Πυροβολικό χτυπά τα πυρομαχικά του Μωάμεθ. Στις 20 Απριλίου στον Κεράτιο κόλπο γίνεται μεγάλη Ναυμαχία. Ο Ελληνικός στόλος με αδιάκοπη προσευχή στην Παναγία Βλαχερνών άρχισε σιγά-σιγά να καταστρέφει τα Τουρκικά καράβια.

Ο Μωάμεθ μετά από δύο ημέρες προσπαθεί να «πολιορκήσει» τον Κεράτιο κόλπο από την ξηρά. Αμέσως ο Ελληνικός στρατός αναχαιτίζει τον Τουρκικό στρατό. Προς τα μέσα Μαΐου ο Τουρκικός στρατός υψώνει μεγάλο ανάχωμα μπροστά στα Ελληνικά κάστρα της Πόλης και σ’ αυτήν την περίπτωση ο Ελληνικός στρατός αντέκρουσε και αυτή την προσπάθεια των Τούρκων.

Στις 23 Μαΐου ο Μωάμεθ στέλνει αγγελιοφόρους του στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και του ζητούσε την παράδοση της Πόλης, υποσχέθηκε ότι δεν θα πειράξει κανέναν από τους ανθρώπους του. Ο Κωνσταντίνος δεν τα πίστεψε αυτά που του είπαν, αφού κοίταξε την εικόνα του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης απάντησε στον απεσταλμένους του Μωάμεθ με την Ιστορική φράση: «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄εμόν εστίν ουτ΄άλλον των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Στις 24 Μαΐου αρχίζει η μεγάλη παράκληση και η λιτανεία με την Αγία Εικόνα της Παναγίας Βλαχερνών. Όλοι τώρα λένε ότι η Πόλη δεν θα πέσει στα χέρια των Τούρκων. Η απόφαση όμως των Τούρκων ήταν ακριβώς αντίθετη δηλαδή ότι η Πόλη θα έρθει υπό την κυριαρχία των, γι’ αυτό το λόγο ετοίμαζαν γενική επίθεση.

Την Δευτέρα 28 Μαΐου 1453 με επικεφαλής τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, τον Κλήρο και τον λαό αρχίζει στο Ναό μεγάλη λιτανεία, γονατιστοί όλοι άρχισαν την προσευχή των. Η νύχτα της 28ης Μαΐου στην Αγία Σοφία ήταν ατελείωτη. Την Τρίτη τα ξημερώματα οι Τούρκοι ξεκίνησαν τον πόλεμο και οι γενναίοι Έλληνες με μπροστάρη τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο αμύνονταν ηρωικά.

Πανικός απλωνόταν παντού. Οι γενίτσαροι περικύκλωσαν τον Κωνσταντίνο. Ήταν μόνος του, όλοι γύρο του ήταν νεκροί. Κάποια στιγμή φωνάζει «…δεν υπάρχει κανείς Χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι…». Ένας γενίτσαρος τον χτυπάει πισώπλατα και τότε ο Αυτοκράτορας με τρεμάμενη φωνή λέει «Εάλω η Πόλις», κάποιο δόρυ στη συνέχεια τον βρίσκει στο στήθος και ο Κωνσταντίνος «έφυγε» για τους ουρανούς λέγοντας, «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολύ δακρύζεις, πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θ΄άναι» μια υπόσχεση του Κωνσταντίνου που όλοι μας αναζητούμε.

Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Εκκλησία της Αγιάς Σοφιάς ο Ιερέας που τελούσε την Θεία Λειτουργία μόλις είδε τους άπιστους Τούρκους πήρε το δισκοπότηρο με την Θεία Κοινωνία και από μια μικρή πόρτα έφυγε. Αμέσως οι Τούρκοι προσπάθησαν να ανοίξουν την πόρτα αλλά δεν τα κατάφεραν, η Παναγία έκανε το θαύμα της και οι Άγιες Γραφές μας λένε ότι ο Ιερέας κάποια ημέρα θα ολοκληρώσει την Θεία Λειτουργία.

Όλοι μας οφείλουμε να θυμούμαστε και να αντλούμε διδάγματα από την αποφράδα εκείνη ημέρα που στην μνήμη μας βρίσκεται σαν μια σκοτεινή σελίδα της Ιστορίας του Ελληνισμού και όχι μόνο. Σήμερα ας βρούμε τη δύναμη να δούμε μέσα από τους εφιάλτες και τις κερκόπορτες της παγκοσμιοποίησης και την αποκοπή από τις ρίζες μας, το αληθινό φως, που θα φέρει τον πολιτισμό μετατρέποντας τη μαύρη εκείνη επέτειο σε ελπίδα, περηφάνια, πνευματική και ψυχική ανάταση στο Έθνος μας. Οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για τα ιδανικά που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας και αυτά να τα αποδώσουμε με σεβασμό και ευλάβεια στη νέα γενιά, στα παιδιά μας.

Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος μακαριστός Χριστόδουλος απηύθυνε προς όλους μας ένα προφητικό, για τις μέρες μας μήνυμα: «…Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθήτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει…»

Θρύλοι για την Άλωση της Πόλης

1. Ο ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Πόλη, άγγελος Κυρίου άρπαξε το βασιλιά και τον πήγε σε μια σπηλιά βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα. Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς και καρτερεί να κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά, να τον ξεμαρμαρώσει. Και θα σηκωθεί πάλι ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη και θα διώξει τους Τούρκους ως την Κόκκινη Μηλιά.

2. Ο ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ

Την ώρα που μπήκαν οι Τούρκοι στην Αγια-Σοφιά δεν είχε τελειώσει ακόμα η λειτουργία. Ο παπάς που έκανε τη λειτουργία πήρε αμέσως το Άγιο Δισκοπότηρο, ανέβηκε στα κατηχούμενα, εμπήκε σε μια θύρα και η θύρα έκλεισε αμέσως. Είναι θέλημα Θεού νʼ ανοίξει μόνη της η θύρα, όταν έλθει η ώρα, και θα βγει από κει ο παπάς, να τελειώσει τη λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, όταν θα πάρουμε πίσω την Πόλη.

3. Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑΣ

Την μέρα που πάρθηκε η Πόλη, έβαλαν σʼ ένα καράβι την Άγια Τράπεζα της Αγια-Σοφιάς, να την πάει στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.Εκεί όμως στη θάλασσα του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και η Άγια Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο. Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και κύματα κι αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γαλήνη, που είναι πάντα εκεί, και από την ευωδία που βγαίνει. Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας.

4. ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΛΟΥΚΛΗ

Την ημέρα που έπεσε η Πόλη ένας γέροντας τηγάνιζε ψάρια, και όταν του είπαν «Εάλω η Πόλις», είπε πως για να πιστέψει πως έπεσε η Πόλη, έπρεπε να βγουν τα ψάρια από το τηγάνι. Και Ω! του θαύματος, έτσι έγινε. Πότε άραγε θα ολοκληρωθεί το τηγάνισμα των ψαριών που είναι τηγανισμένα μόνο από την μία τους πλευρά;

Διαβάστε περισσότερα »"29 Μαϊου 1453: Η άλωση της πόλης"

ΕΠΤΑΝΗΣΑ - 149 χρόνια από την Ένωση με την Ελλάδα

Η πορεία των Επτανήσων προς την ένωση με την Ελλάδα

Σε μια γκάφα της αγγλικής διπλωματίας, από τις μεγαλύτερες για τη Μεγάλη Βρετανία και από τις ευτυχέστερες για την Ελλάδα, οφειλόταν η μεγάλη γιορτή, εκείνο το πρωί της 21ης Μαΐου του 1864. Η γαλανόλευκη σημαία υψωνόταν στο φρούριο της Κέρκυρας κι ο 39χρονος τότε, Θρασύβουλος Ζαΐμης παραλάμβανε επίσημα τα Επτάνησα από τον Άγγλο αρμοστή Ερρίκο Στορξ.

Οι Βρετανοί παραχωρούσαν τα νησιά, προίκα στο νέο βασιλιά της Ελλάδας, σε ανταπόδοση του όρου που είχαν θέσει: Ότι ο νέος μονάρχης δε θα επιβουλευόταν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και νέος μονάρχης ήταν ο Γεώργιος ο Α’, επί της βασιλείας του οποίου η Ελλάδα πήρε, με το σπαθί του πολέμου, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου...

Η αγγλική κατοχή στα Ιόνια νησιά ονομαζόταν επίσημα Προστασία. Προστασία της ανεξάρτητης πολιτείας των Επτανήσων, όπως αναφερόταν στη συνθήκη της Βιέννης, το 1815. Νωρίτερα, λεγόταν, απλά, κατοχή.

Την ημέρα της ένωσης με την Ελλάδα, ένας ανώνυμος χρονικογράφος έγραψε:

«Οι Άγγλοι εκάθησαν εις την Επτάνησον χρόνους 54, μήνας 8 και ημέραν μίαν».

Μετά την παράδοση στον Ζαΐμη, ο αρμοστής Στορξ πέρασε στο Κατάκωλο και πρόσφερε τη σημαία της Επτανησιακής Πολιτείας στον βασιλιά Γεώργιο. Στις 29 Ιουνίου, ο Γεώργιος πατούσε το πόδι του στην Κέρκυρα, πρώτο σταθμό της περιοδείας του στο Ιόνιο. Στις 29 Αυγούστου, οι πληρεξούσιοι από τα Επτάνησα γίνονταν δεκτοί με ζητωκραυγές στην εθνοσυνέλευση, που ετοίμαζε το νέο σύνταγμα της Ελλάδας.

Η «Χρυσή Βίβλος» («Libro d’ oro») καθόριζε στα Ιόνια νησιά, ποιοι ήταν οι αριστοκράτες κι επομένως οι εκλεκτοί, από τους οποίους προέρχονταν τα στελέχη της διοίκησης, της δικαιοσύνης, του στρατού και της εκκλησίας. Με εξαίρεση την Κεφαλονιά, όπου ποτέ δεν μπόρεσε να επιβληθεί ολοκληρωτικά, η φεουδαρχία θριάμβευε στην περιοχή σ’ όλη τη διάρκεια της βενετσιάνικης κατάκτησης. Οι εξεγέρσεις του λαού και των αγροτών ήταν φαινόμενο περισσότερο από συνηθισμένο. Στα 1797, τα νησιά πέρασαν στη γαλλική κατοχή, που έφερε μαζί της όλα τα δημοκρατικά ρεύματα της γαλλικής επανάστασης, τις ανατροπές και τις μεταρρυθμίσεις.

Η προσωρινή ρωσοτουρκική κατάκτηση (1799 - 1800) επανέφερε την αριστοκρατία στα πράγματα, πιο διαβασμένη. Τα Ιόνια νησιά απέκτησαν για λίγο τον τίτλο της δημοκρατίας κάτω από την επικυριαρχία του σουλτάνου. Οι εξεγέρσεις απέδωσαν ένα «βυζαντινό σύνταγμα» (ονομάστηκε έτσι, επειδή συντάχθηκε στην Κωνσταντινούπολη) που παραχωρούσε κάποιες ανεπαίσθητες ελευθερίες, ενώ δημιουργήθηκε η «έντιμη αντιπροσωπεία», ένα είδος συμβιβασμού ανάμεσα στους ευγενείς και στους πλούσιους των νησιών.

Η δεύτερη γαλλική κατοχή (1807) δεν είχε καμιά σχέση με την πρώτη, καθώς αυτή τη φορά εκπροσωπούσε τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Κι επιπλέον, έφερε μαζί της τον αποκλεισμό της σταφίδας (κυριότερου προϊόντος των νησιών) από τις αγγλικές αγορές, καθώς οι Άγγλοι είχαν επιβάλει εμπάργκο στα προϊόντα που προέρχονταν από εδάφη της Γαλλίας.

Άμεση  συνέπεια ήταν η δημιουργία οικονομικής κρίσης. Η ογκούμενη λαϊκή αντίδραση αλλά και τα προβλήματα του Ναπολέοντα διευκόλυναν την προοδευτική αφαίρεση των νησιών από την επιρροή των Γάλλων. Με τη συνθήκη του 1815, πέρασαν στην προστασία της Αγγλίας.

Ο λόρδος μεγάλος αρμοστής εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα και συνεργάστηκε στενά με την αριστοκρατία. Κοινός τους στόχος η καταπολέμηση της εθνικής συνείδησης των νησιωτών, που είχε φουντώσει μετά την πρώτη γαλλική κατάκτηση. Η ελληνική επανάσταση και η δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους αποτέλεσαν το έναυσμα μακρών αγώνων που απέκτησαν και την πολιτική τους έκφραση μέσα από τις τάξεις του ριζοσπαστικού κόμματος.

Σκοπός των ριζοσπαστών ήταν όχι μόνο η ένωση με την Ελλάδα αλλά και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός ολόκληρης της Βαλκανικής. Οι συνεχείς εξεγέρσεις εντάθηκαν. Ο επαναστατικός άνεμος που σάρωνε την Ευρώπη το 1848, ξέσπασε ορμητικός στην Κεφαλονιά, όπου η εξέγερση μεταβλήθηκε σε συγκροτημένη επανάσταση. Η επέμβαση του αγγλικού στρατού την περιόρισε για λίγο αλλά το 1849 η επανάσταση φούντωσε πάλι κι εξελίχθηκε σε κανονική ένοπλη αντιπαράθεση.

Οι μάχες ανάμεσα στους χωρικούς και τους Άγγλους αναστάτωσαν το νησί, με αποτέλεσμα η αγγλική κατοχή να χρησιμοποιήσει τα πιο άγρια μέσα καταστολής που διέθετε, προκειμένου να επικρατήσει. Οι ριζοσπάστες υπέστησαν φοβερούς διωγμούς που εξαπολύθηκαν με τη συνεργασία Άγγλων και ντόπιων αριστοκρατών. Όμως, η Βουλή των Ιονίων νησιών εξέδωσε ψήφισμα (1850), με το οποίο ζητούσε την ένωση με την Ελλάδα. Η απάντηση του αρμοστή ήταν να διαλύσει το κοινοβούλιο.

Οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που ακολούθησαν, ήταν το προοίμιο για την ένωση των νησιών με την Ελλάδα. Πραγματοποιήθηκε το 1864.

Το πρώτο θύμα της αγγλικής διπλωματίας, σε σχέση με την Ελλάδα, ήταν ο Αλφρέδος, δεύτερος γιος της βασίλισσας Βικτορίας. Από καιρό, οι Βρετανοί ήθελαν ν’ απαλλαγούν από τα Επτάνησα, που μόνο προβλήματα τους δημιουργούσαν. Με ευχαρίστηση θα τα παραχωρούσαν στην Ελλάδα, αν δεν υπήρχε ο βασιλιάς Όθων και η εμμονή του στη Μεγάλη Ιδέα. Οι Βρετανοί, με κανέναν τρόπο δε ήθελαν να θιγεί η ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, εκτός κι αν ήταν να ωφεληθούν οι ίδιοι

Στη στροφή της δεκαετίας του 1850 προς 1860, αγγλόφιλοι στα Επτάνησα προωθούσαν ένα φιλόδοξο σχέδιο: Τη δημιουργία της Επτανησιακής Ηγεμονίας, που θα περιλάμβανε τα Ιόνια νησιά και τις τουρκοκρατούμενες ακόμα Θεσσαλία και Ήπειρο, με ηγεμόνα τον πρίγκιπα Αλφρέδο.

Η έξωση του Όθωνα, τον Οκτώβιο του 1862, έκανε το σχέδιο ν’ ατονήσει. Ο πρίγκιπας Αλφρέδος προοριζόταν πια για βασιλιάς των Ελλήνων. Τον Νοέμβριο του 1862, ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, λόρδος Πάλμερστον, κάλεσε τον Χαρίλαο Τρικούπη, Έλληνα επιτετραμμένο στο Λονδίνο.

«Αφού έφυγε ο Όθων», του είπε, «κρατάμε την Κέρκυρα και σας δίνουμε τα υπόλοιπα νησιά του Ιονίου»...

Οι Άγγλοι μπορεί να ήθελαν τον Αλφρέδο βασιλιά στην Ελλάδα. Δεν τον ήθελαν όμως, οι άλλες τότε μεγάλες δυνάμεις. Οι Άγγλοι προχώρησαν αλλιώς. Στις 10 Δεκεμβρίου του 1862, άρχιζε στην Αθήνα η εθνοσυνέλευση που θα οδηγούσε στην εκλογή νέου βασιλιά. Την ίδια μέρα, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, λόρδος Ράσελ, διαμηνούσε στον Χαρίλαο Τρικούπη πως «η βασίλισσα δεν θα είχε αντίρρηση να δοθούν τα Επτάνησα στην Ελλάδα, αν ο νέος βασιλιάς ήταν αρεστός στους Βρετανούς».

Τον ίδιο μήνα, έφτασε στην Αθήνα έκτακτος απεσταλμένος της αγγλικής κυβέρνησης. Το μήνυμα δεν έπαιρνε παρερμηνείες:

«Προκειμένου να στηριχτεί η μοναρχία στην Ελλάδα, η βασίλισσα Βικτορία ήταν πρόθυμη να ανακοινώσει στη βουλή των λόρδων και στο αγγλικό κοινοβούλιο την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Όμως, η προσφορά αυτή δεν ίσχυε, αν οι Έλληνες εξέλεγαν βασιλιά που θα δημιουργούσε υποψίες ότι θ’ ακολουθούσε επιθετική πολιτική προς την Τουρκία»...

Η εθνοσυνέλευση ψήφισε να δοθεί το στέμμα της Ελλάδας στο 18χρονο γιο του νέου βασιλιά της Δανίας Γεώργιο, με το όνομα Γεώργιος ο Α’. Για να μην υπάρξει μπλέξιμο με αντιβασιλείες, η εθνοσυνέλευση τον κήρυξε ενήλικα. Οι Άγγλοι έμειναν ευχαριστημένοι. Στις 13 Ιουλίου του 1863, μια διεθνής συνθήκη έδινε στα Επτάνησα το δικαίωμα να ενωθούν με την Ελλάδα, «εφόσον αυτό επιθυμούσε ο λαός τους», σαν να μην ήταν αυτό το αίτημα ματωμένων αγώνων μισού αιώνα.

Σε εκτέλεση της συνθήκης, ο αρμοστής Στορξ διέλυσε το κοινοβούλιο της Επτανησιακής πολιτείας και προκήρυξε εκλογές για τις 19 Σεπτεμβρίου. Παρουσιάστηκε ο ίδιος μπροστά στους νεοεκλεγέντες με το ερώτημα, αν ο λαός επιθυμεί την ένωση με την Ελλάδα. Πήρε την απάντηση με το ψήφισμα της 23ης Σεπτεμβρίου του 1863:

«Αι νήσοι Κέρκυρα, Κεφαλληνία, Ζάκυνθος, Λευκάς, Ιθάκη, Κύθηρα, Παξοί και τα εξαρτήματα αυτών ενούνται μετά του βασιλείου της Ελλάδος, όπως εσαεί αποτελώσιν αναπόσπαστον αυτού μέρος εν μιά και αδιαιρέτω πολιτεία, υπό το συνταγματικόν σκήπτρον της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α’ και των διαδόχων αυτού».

Τα θεμέλια για την τελική ευθεία μπήκαν στις 14 Νοεμβρίου του 1863 με την υπογραφή της συνθήκης του Λονδίνου, που παραχωρούσε τα Επτάνησα στην Ελλάδα. Δυο μέρες αργότερα, στις 16 του ίδιου μήνα, ο Γεώργιος ορκιζόταν βασιλιάς των Ελλήνων. Στις 29 Μαρτίου του 1864, ανακοινώθηκε η τελική συμφωνία: Τα νησιά παραχωρούνταν στην Ελλάδα ως προίκα στον Γεώργιο.

Δυο μήνες αργότερα, στις 21 Μαΐου, ο μετέπειτα πρωθυπουργός κι από τους βασικούς συντελεστές της έξωσης του Όθωνα, Θρασύβουλος Ζαΐμης, σε επίσημη τελετή στην Κέρκυρα, παραλάμβανε τα Επτάνησα ως πληρεξούσιος του νέου βασιλιά.

Διαβάστε περισσότερα »"ΕΠΤΑΝΗΣΑ - 149 χρόνια από την Ένωση με την Ελλάδα"

Η Γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Στίγμα ανεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού, η γενοκτονία των Ποντίων
αποτελεί μια απο τις οδυνηρότερες στιγμές μας, υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία. Πολύ έγλωττα εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την επικράτεια των Τούρκων, πάντα υπήρχε μια 
κηλίδα αίματος για να θυμίζει την βάρβαρη παρουσία τους». Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων, στην δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας. Αλλά ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στον όρο γενοκτονία. Ο όρος αυτός εισήχθη με επίσημο τρόπο στο δημόσιο διάλογο, μέσα απο την ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης, που εκδίκασε τα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής ηγεσίας το 1945. Και ο όρος αποδίδει την μεθοδευμένη εξολόθρευση μιας φυλετικής, θρησκευτικής, ή εθνικής ομάδας. Αποτελεί ένα έγκλημα ειρηνικής περιόδου.Το κίνητρο για την γενοκτονία μιας ομάδας δεν είναι η εμπλοκή της σε πολεμικές ενέργειες, αλλά τα εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά που φέρει. Και στην προκείμενη πρίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, η ιδιότητα που επέσυρε την δολοφονία τους ήταν ότι ήσαν έλληνες και χριστανοί. Ας δούμε όμως εξελικτικά την πορεία του ποντιακού ελληνισμού, μέχρι την διάπραξη της γεντοκτονικής εξόντωσής του.
Απαρχή της εξόντωσης των ελλήνων του Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα απο την άλωση της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Απο αυτό το ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπά-θειες εξσιλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του 17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη περίοδος εκκινά στα μέσα του 17-ου αιώνα και εκτείνεται μέχρι το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου σ΄ ότι αφορά την συμπεριφορά των Τούρκών, είναι η θρησκευτική βία που ασκούν στους χριστια-νικούς πληθυσμούς του Πόντου και κατατείνει στον εξισλαμισμό των Ελλήνων. Και πράγμα-τι σε σημαντικό βαθμό, οι Τούρκοι κατορθώνουν να εξισλαμήσουν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, προσβλέποντας στην πολιτική ποδηγέτηση των ελλήνων του Πόντου.
Η τρίτη και τελευταία περίοδος αποπερατώνεται το 1922 όπου και κλιμακώνεται η γενοκτο-νία και επιμερίζεται σε δυο υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος εκκινά με την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια των διοικητικών αρχών της Τουρκίας να εφαρμόζουν αντιδημοκρατικούς νόμους εις βάρος των ελλήνων, με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης και δημιουργικής παρουσίας τους στον Πόντο. Η δεύτερη υποπερίοδος εκκινά το 1908 και κύριο γνώρισμά της έχει την ραγδαία ανάπτυξη του τουρκικού πληθυσμού με γεωμετρική πρόοδο, στην περιοχή του Πόντου. Πάραυτα όλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει απο την άλωση της Σαμψούν-τας, δεν έχουν επιφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, που είναι η εκδίωξη και η εθνολογι-κή αλοίωση του ελληνισμού του Πόντου. Έτσι το κίνημα των Νεοτούρκων με αρχηγό τιν χαρισματικό Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που εν των μεταξύ έχει ανελιχθεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, προβληματίζεται στην εφαρμογή της τελικής λύσης, που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είναι άλλη απο την συστηματική ομαδική δολοφονία των Ποντίων.
Το σχέδιο ωστόσο για την γενοκτονία των Ποντίων καταστρώνεται απο τους Νεότουρκους το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και θα ολοκληρωθεί απο τον ηγέτη των Νεοτούρκων Κεμάλ πασά, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της δολοφονίας των Ποντίων θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη – τραγική ειρωνεία – στο διεξαχθέν Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1889.Κεντρικό μέλημα της απόφασης του συνεδρίου τότε, ήταν η κάθαρση της Μικράς Ασίας απο τις διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχός της απο τους Νεότουρκους, που κατ΄επίφασιν ευαγγελίζονταν τον εκδημοκρατισμό και τις μεταρρυθμί-σεις, στην υστερούσα Τουρκία του Σουλτάνου. Την αποφασισθείσα εθνοκάθαρση των Ποντί-ων, οι Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού πληθυσμού των Ποντίων απο 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (amele taburu). Με την μεθόδευση αυτή οι Τούρκοι έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στο στρατό, σε κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις κ.λ.π. στα βάθη της ανατολής και εκεί τεχνηέντως τους εξόντωναν με την πείνα, τα βασασνιστήρια, τις κακουχίες και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζώντας και δουλεύοντας σε απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την τελευταία τους πνοή και τα κόκαλά τους, στα περιβόητα «τάγματα εργασίας». Τα «amele taburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού τότε στην ανθρωπότητα και ονομάστηκαν χαρακτηρισικά «Λευκή Σφαγή» (Massacre Blanc).
Στο ίδιο μήκος κύμματος τρομοκρατίας οι Τούρκοι με έντεχνο τρόπο έθεταν δεσμευτικούς φραγμούς στους έλληνες να ασκήσουν τα επαγγέλματά τους, ενώ απαγόρευαν συνάμα στους μουσουλμάνους να συνεργάζονται επαγγελματικά με τους έλληνες. Και προεβλέπετο ποινή απο τις στρατιωτικές αρχές, για όσους παρενέβαιναν τον νόμο. Ενώ την ηθική τρομοκρατία των Ελλήνων, συνόδευαν συγκροτημένες επιθέσεις στα ελληνικά χωριά, φόνοι, βιασμοί, ληστείες, απαγχονισμοί, και κάθε είδους βιαιοπραγία. Παρεπόμενο αυτών των εξοντωτικών μεθοδεύσεων που προμήνυαν και τις επερχόμενες μαζικές δολοφονίες, ήταν να εξαναγκαστούν πολλοί έλληνες να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες του Πόντου και των Μικρασιατικών παραλίων. Αλλά και σ΄αυτή την φυγή τους πρός την ελευθερία, οι Τούρκοι φρόντιζαν με καλοσχεδιασμένες μεθοδεύσεις να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Τους απαγόρευαν κατά την φυγή τους, να πάρουν μαζί τους έστω και στοιχειώδη χρειαζούμενα για το ταξίδι απο τα υπάρχοντά τους. Το αποτέλεσμα άφευκτο. Πείνα, σωματική και ηθική εξάντληση, θάνατος. Σύνδρομη και διαπλαστική της δολοφονικής αυτής μεθόδευσης των Τούρκων είναι μια έκθεση της ελληνικής πρεσβείας του Ιουνίου του 1915 που αναφέρει «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα …».
Εμφανής πρόθεση των Τούρκων ήταν με τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τους πυρπολισμούς και την τρομοκρατία, να επιτύχουν την εθνολογική κάθαρση των ελληνικών περιοχών και να επιτευχθεί έτσι ο πλήρης εκτουρικισμός τους. Έχει σημάνει ήδη η ώρα του αφανισμού των ελλήνων. Τραγικό ιστορικό ορόσημο το 1919, οπότε και ξεκινά ο μεθοδευμένος πολυεπίπεδος και περισσότερο βίαιος απο ποτέ, διωγμός των ελλήνων.
Στις 19 Μαίου ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά η δεύτερη βιαιότερη περίοδος της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Ο Κεμάλ που διψά για αίμα και διάστικτος απο μίσος εναντίων των ελλήνων καθώς είναι, με την αρωγή του νεοτουρκι-κού κομιτάτου, ιδρύει την μυστική οργάνωση «Mutafai Milliye» και ενσπείρει το μίσος εναντίων των ελλήνων. Ρίχνονται τα σχέδια του ολοκληρωτικού αφανισμού του Ποντιακού ελληνισμού. Είχε παρέλθει το διάβα ολόκληρων αιώνων, μετά την ιστορικά οδυνηρή κατάληψη της Σαμψούντας και ωστόσο είχαν μείνει άσβεστες οι εστίες του ελληνισμού στον Πόντο και την Ιωνία. Και τώρα μόλις σε λίγα χρόνια, ο Κεμάλ κατόρθωνε να αφανίσει τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας και μαζί τους έναν πολιτισμό που είχε αποτυπώσει αδρά τον ίσκιο του στην οικουμένη. Απέλπιδα οδός σωτηρίας για τους τραγικούς έλληνες του Πόντου απέναντις στις φρυκαλέες βιαιότητες των Τούρκων εναντίον τους, ήταν η οργάνωση αντάρτικου και η καταφυγή στα βουνά για να τους πολεμήσουν. Και να προστα-τεύσουν έτσι στον βαθμό που ήταν εφικτό, τους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Και είναι βέβαιον ότι τα αθώμα θύματα της τουρκικής γενοκτονικής θηριωδίας, θα ήταν κατά πολύ περισσότερα, αν το γενναίο αντάρτικο που οργανώθηκε στα βουνά, απο ατόμητους ήρωες του Πόντου, δεν έθετε στοιχειω-δώς φραγμό στις αιμοσταγείς επελάσεις των Τούρκων στα ελληνικά χωριά.
Αφότου ο Κεμάλ ανήλθε στη εξουσία οι θηριωδίες των Τούρκων και οι διωγμοί προσέλαβαν πολύ μεγαλύτερη έκταση. Προκειμένου μάλιστα να διευκολυνθεί στο εθνοκτόνο κατά των ελλήνων έργο του, συστήνει στα χωριά του Πόντου τα περίφημα «έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας» παρωδία δικαστηρίων προφανώς, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκα-ζαν τους τοπικούς ηγέτες των Ποντίων, ως «εχθρούς της Τουρκίας» και εν συνεχεία με τον μανδύα της νομιμοφάνειας τους οδηγούσαν στην εκτέλεση. Και δυστυχώς με την θανάτωση και των τελευταίων εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, ο ποντιακός ελληνισμός όδευε στο τέλος του. Η φοβερή γενοκτονία στον Πόντο, ήταν απόρροια του σχεδίου του τουρκικού εθνικισμού για κάθαρση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, απο τις γηγενείς εθνότητες. Και το τρομερό αυτό σχέδιο ευοδώθηκε με την γενοκτονία των χριστιανικών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων που για αιώνες ζούσαν σ΄αυτές τις περιοχές. Όσοι γλίτωσαν απο το φονικό λεπίδι των αιμοσταγών τσετών του Κεμάλ, εξωθήθηκαν σε βαίαη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών στον Πόντο και στην Ιωνία. Ενώ για τους Κούρδους που συνέχισαν να μένουν στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως μουσουλμανικές εθνότητες, τους επεβλήθη ο αναγκαστικός εκτουρκισμός τους. Οι αριθμοί σ΄ ότι αφορά τους ελληνικούς πληθυσμούς στον Πόντο είναι πολύ εύγλωττοι και χαρακτηριστικοί των μαζικών φόνων-γενοκτονίας που έλαβαν χώρα. Λίγο πρίν τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο ο Πόντος αριθμούσε 700.000 έλληνες. Και με το πέρας του 1923 είχαν δολοφονηθεί 353.000 άτομα.
Μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην τραγική γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι ότι οι Ρώσοι συνέδραμαν πολιτικά το κίμημα των Νεοτούρκων και τον Κεμάλ, ιδίως κατά τα πρώτα στάδια της προσπάθειας εδαραίωσής τους. Η πολιτική αυτή στήριξη ίσως να ήταν στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, δοθέντος ότι το παντουρκικό κίνημα που υπήρξε πολύ ανθηρό στην Σοβιετική Ένωση την περίοδο έκσπασης της Οκτωβριανής επανάστασης, προσέτρεξε ηθικά και πολιτικά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Παρείχαν λοιπόν πολιτική στήριξη οι Ρώσοι στους Νεοτούρκους, ενώ τους προμήθευαν, με όπλα, χρήματα, αλλά και στρατιωτική τεχνογνωσία με υψηλού επιπέδου στρατιωτικούς συμβούλους. Ο ιθύνων μάλιστα στρατιωτικά νούς της αντεπίθεσης των τουρκικών στρατευμάτων εναντίον των ελληνικών το 1921, ήταν ο Μ. Φρούνζε στρατιωτι-κός εντεταλμένος των Ρώσων. Και μ΄ αυτή την έννοια οι μαρτυρίες του για τις σφαγές που έλαβαν χώρα έχουν ξεχωριστή βαρύτητα.
Με παραστατική ενάργεια λοιπόν ο Μ. Φρούνζε γράφει στην μαρτυρία του «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο… Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι’ αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του… Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου». Σχολιάζοντας ακόμα ο Φρούνζε τις ωμότητες καις τους φόνους των τουρκικών αποσπασμάτων σημειώνει εστιάζοντας στην πολιτική του Τοπάλ Οσμάν «…όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ’ όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή».
Για τους απίστευτης έκτασης φόνους που έλαβαν χώρα στην Σαμψούντα είχε ενημερωθεί και ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα Αράλοβ απο τον στρατηγό Φρούνζε. Ο τελευταίος του διεμήνυσε ότι είχε δει αμέτρητους έλληνες που είχαν δολοφονηθεί «βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες – γέρους, παιδιά, γυναίκες». Ενημέρωσε ακόμα τον Αράλοβ ότι θα έρχονταν αντιμέτωπος με πλήθος δολοφονημένων Ποντίων, τους οποίους είχαν βαίαια σύρει απο τα σπίτια τους στου δρόμους και τους είχαν φονεύσει εκεί. Ο σοβιετικός πρέσβης Αράλοβ προφανώς θορυβημένος και αισθανόμενος ενοχές για την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, είχε θίξε το θέμα σε συνομιλία του με τον ίδιο τον Κεμάλ. Σημειώνει ο Αράλοβ αποκαλυπτικά «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ’ όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου…” Ο Κεμάλ αντιπαρήλθε τις αρνητικές δοαπιστώσεις του Φρούνζε: “Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο… Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορη-θούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα “Ποντιακό κράτος” στην Τουρκία…».
Αλλά πολύ παραστατικός για τους ανηλεείς φόνους των Τούρκων κατά των Ποντίων είναι ο Φρούνζε στο βιβλίο του «Αναμνήσεις απο την Τουρκία». Σχολιάζει «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ’ ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωταίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ’ ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου».
Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του Ποντιακού ελληνισμού στίγμα ανεξάλειπτο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των μειονοτήτων, της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορί-ας. Πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα περίπου απο το ασύλληπτο αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων, αρνείται εμμανώς να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, πολλώ μάλον που διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγιές που διέπραξε εναντίον των Ποντίων οι Τούρκοι, τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου. Η οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του Ποντιακού ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα.
Αλλά απελπιστικά καθυστερημένη έναντι του ιστορικού της χρέους πρός την πατρίδα και τον Ποντιακό ελληνισμό, υπήρξε και η μακαρίως υπνώτουσσα ελληνική πολιτεία, Που χαμένη μέσα στους δαιδάλους των λεπταίσθητων – και εν τέλει αναποτελεσματικών ως η ζωή αποδεικνύει, διότι παραφράσσοντας τον παροιμιόμυθο «Ο Τούρκος και αν εγέρασε και αν άλλαξε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την κεφαλή του» – διπλωματικών ισορροπιών και στα αβυσσαλέα ακόλουθα φοβικά της σύνδρομα, απέφευγε επιμελώς να αναγνωρίσει επίσημα των Γενοκτονία των Ποντίων. Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ δεκαετί-ες και να φθάσουμε στο 1994, για να ψηφίσει στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, την 19 Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των ελλήνων του Πόντου την περίοδο (1916-1923). Και έτσι έστω και καθυστηρημένα αποκατάστηθε ιστορικά το αδικοχαμένο αίμα του Ποντιακού ελληνισμού, που στα βάθη της Ασίας για αιώνες πολιτισμικά προβάδιζε και διεκήρυτε έργω και όχι λόγω, την ηθική και πνευματική ευημερία των Ελλήνων. Παράλληλα όμως αποκαταστάθηκε και η θρυμματισμμένη ιστορική ενότητα του ελληνισμού. Η άμβλυνση και ηθική απομείωση της οποίας, στόχευε ευθέως απο οργανωμένα εθνομηδενιστικά συμφέρον-τα του εξωτερικού – οι ρίζες των οποίων φθάνουν στα πολυπόλοκαμα, παγκόσμια χρηματο-πιστωτικά δίκτυα διακυβέρνησης του σύγχρονου κόσμου – στην ιστορική και γεωγραφική συρρίκνωση του ελληνισμού. Αναδεικνύοντας με την αποκατάσταση αυτή για μια ακόμη φορά, σε έναν κόσμο διαρκώς εξελισσόμενο, ότι ο κενρικός πυρήνας της πνευματικής και πολιτισμικής του εκπόρευσης, είναι πάντα ελληνικός.
Οι Έλληνες του Πόντου, με τον μαρτυρικό τους θάνατο-Γενοκτονία στις προαιώνιες πατρογονικές εστίες της ευλογημένης γης του Πόντου και της Ιωνίας, διατράνωσαν στην αχανή λεωφόρο του χρόνου, την πολιτισμική και πνευματική αλκή του ελληνισμού. Σήμερα πολύ περισσότερο απο ποτέ, που ο ελληνισμός κλυδωνίζεται απο την επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία, με την επαγόμενη πολιτισμική και πνευματική μας κατάπτωση, οφείλουμε να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις, απο την ιστορικά μεγαλουργό παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και να προβούμε σε μια δυναμική πολιτισμική και ηθικοπνευματική αντεπίθεση, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Το οφείλουμε πάνω απο όλα στο ηρωϊκό αίμα των μαρτύρων του έθνους μας, των αλησμόνητων ακριτών της γλυκιάς πατρίδας του Πόντου. Το παρόν κείμενό μας, έχει δημοσιευτεί και στις εφημερίδες της Ηλείας.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Διαβάστε περισσότερα »"Η Γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού"

Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου - 10 Απριλίου του 1826

10 Απριλίου του 1826

Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου

Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπρήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.

Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.

Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα.

Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.

Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου-12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους.

Στις 24 Ιουλίου, 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.

Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.

Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.

Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου).

Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.

Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης.

Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.

Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.

Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει

Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.

Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'

Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:

«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ΄έχω γω στο χέρι;

Οπού συ μου ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»

Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.

Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαϊου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.

Πηγή sansimera.gr

Διαβάστε περισσότερα »"Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου - 10 Απριλίου του 1826"

Μυστικά για το πώς φτιάχνεται ο τέλειος καφές

Καφεδάκι πίνουμε όλοι και ξέρουμε πώς μας αρέσει.
Παρόλα αυτά ας δούμε τί λένε οι ειδικοί, για να φτιάχνουμε ακόμη ποιό ωραίο τον καφέ μας.

1. Ελληνικός
Βάζουμε νερό στο μπρίκι μας δυο δάχτυλα πάνω απο την μέση. Βάζουμε όσο καφέ και όση ζάχαρη θέλουμε (για μερακλίδικο καφέ βάλτε 2 κ.γ. και όση ζάχαρη επιθυμείτε). Τον βράζουμε σε σιγανή φωτιά. Καθώς ψήνεται ο καφές, ανακατεύουμε το μίγμα μέχρι να γίνει ομοιογενές. Χρόνος ψησίματος 6΄. Μόλις γυρίσει μια φορά αδειάζετε λίγο στην κούπα σας και τον ξαναβάζετε στην φωτιά μέχρι να πάρει και δεύτερη βράση. Ο καφές σας είναι έτοιμος.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αν έχει και μερικές φουσκαλίτσες παίρνετε BONUS.

2. Γαλλικός
Καλό θα ήταν να προμηθειτείτε ένα FRENCH PRESS ή κοινώς μια τρόμπα (είναι αυτό που έχουν στις περισσότερες καφετέριες που τα πατάς και φιλτράρεις το καφέ στο νερό). Το γεμίζετε μέχρι πάνω με ζεστό νερό.Βάζετε ΜΟΝΟ καφέ όσο θέλετε. Πάλι θα πω πως 2 κ.γ. καφέ είναι ηπροτεινώμενη ποσότητα. Το ανακατεύετε καλά και βάζετε τοφίλτρο.ΠΡΟΣΟΧΗ!!!Αφήστε 3΄ το νερό να πάρει όλα τα συστατικά του καφέ.Μετά, πατήστε το μέχρι κάτω.Σερβίρετε και και προσθέστε ανάλογα ζάχαρη.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το νερό να μην έχει βράσει.

3. Frappẻ
Βάζετε 2 δάχτυλα νερό στο ποτήρι σας. Βάζετε την απαιτούμενη ποσότητα καφέ και ζάχαρης που επιθυμείτε. Πάλι 2 κ. γ. καφέ είναι η προτεινόμενηποσότητα. Χτυπάτε πάρα πολύ καλά και διακεκομμένα με την φραπεδιέρα σας το μίγμα τόσο ώστε όταν θα γυρίζετε το ποτήρι ανάποδα να μην κυλάει σαν νερό ο καφές. Αν γίνεται αυτό ο καφές σας έχει κόψει και θα πρέπει να φτιάξετε άλλον. ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Ο σκέτος frappẻ δεν κόβει επειδή δεν έχειζάχαρη, αντίθετα αυτός που κόβει εύκολα είναι ο γλυκός ή ο πολύ γλυκός (γνωστός και ως «μπακλαβάς»). Στους δυο τελευταίους βάζουμε πολύ λίγοπαραπάνω νερό πριν τον «χτυπήσουμε».Εδώ,μια ελαφριά ροή είναι προβλεπόμενη. Συμπληρώνετε παγάκια και νερό μέχρι πάνω.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο καλός Frappẻ πρέπει να έχει 1/3 αφρό και 2/3 μίγμα(καθαρό καφέ).

4. Nes
Αν δεν έχετε μηχανή παραγωγής αφρού (συνήθως οι espresso-μηχανέςέχουν), βάζετε νερό στο μπρίκι να ζεσταίνεται. Μόλις ανέβει λίγο ηθερμοκρασία και αφού έχει ξεπεράσει το στάδιο του χλιαρού βάζετε 2 κ.γ. νερό στο φλιτζάνι σας που μέσα έχετε ρίξει την επιθυμητή αναλογίακαφέ-ζάχαρης. Το ανακατεύεται… Κάθε που ανοίγει το χρώμα του καφέ στοφλιτζάνι σας θα βάζετε όλο και πιο πολύ νερό. Μόλις έχετε βάλει περίπουστα 10κ.γ. νερό στο φλιτζάνι και έχετε φτιάξει ένα ομοιογενές μίγμαλίγο πριν βράσει το νερό στο μπρίκι το ρίχνετε στο φλιτζάνι.
Εάν έχετε espresso-μηχανή βάζετε μέσα στο μπρίκι το μίγμα καφέ-ζάχαρηςκαι νερού (ως λίγο πάνω απο τη μέση). Ανοίγετε τον ατμό να βγάλει τηνπαραμένουσα υγρασία και το πνίγετε μέσα στο μπρίκι τόσο ώστε το στόμιοτου ατμού να είναι 1cm μέσα στο μίγμα απο την επιφάνεια του(μίγματος).Μόλις θα αρχίζει να γυρνάει ο καφές και δημιουργείται ο απαιτούμενοςαφρός και αφού έχει ζεσταθεί αρκετά το μίγμα, το βγάζουμε απο τοστόμιο. Καθαρίζουμε με ένα κουταλάκι το πάνω μέρος του μίγματος πουβρίσκεται στο μπρίκι, τον καμμένο αφρό. Σερβίρουμε.

5. Espresso
Ανοίγετε την espresso – μηχανή σας μέχρι ναανέβει η θερμοκρασία στοboiler. Η καλύτερη θερμοκρασία είναι 92 C. Βάζουμε στην coủpe όσο καφέθέλουμε. Εδώη ποσότητα διαφέρει λίγο απο καφετιέρα σε καφετιέρα. Τηνκουμπώνουμε πάνω στην μηχανή και βάζουμε ένα φλιτζάνι απο κάτω. Πάταμετο κουμπί της απόσταξης. Αφήνουμε τον espresso να τρέξει όχι παραπάνωαπο 25» για τον μονό και 30» για τον διπλό. Βάζουμε όση ζάχαρη θέλουμε.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο καλός espresso φαίνεται απο την σχετική καθυστέρηση τηςβύθισης της ζάχαρης λόγω του καϊμακιού που σχηματίζεται. Επίσης τοχρώμα του καϊμακιού πρέπει να είναι «ψιλό-τιγρέ».

6. Cappuccino
Φτιάχνουμε το αφρόγαλα με τον ίδιο τρόπο που παρασκευάζουμε το Nes μετο στόμιο μόνο που αντί για το μίγμα βάζουμε γάλα λίγο κάτω απο τηνμέση σε μια μότα(ανοξείδωτη κανάτα,μικρή). Αφού ανέβει η στάθμη τουαφρού του γάλακτος και δεν έχει καεί το γάλα (κάτι που γίνεται πολύεύκολα), το βάζουμε στην άκρη. «κατεβάζουμε»μια δόση espresso αλλά με5» περισσότερο χρόνο απο τον μονό. Μέχρι να γίνει αυτό, καθαρίζετε την«σαπουνάδα» απο το αφρόγαλα μέχρι να φανεί λεία επιφάνειααφρογάλακτος.Το ρίχνετε μέσα στο φλιτζάνι που «κατεβάσατε» τον«τραβηγμένο» espresso.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο καλός Cappuccino πρέπει να έχει 1/3 αφρόγαλα, 1/3 γάλα και1/3 καφέ. Για να δείτε αν έγινε καλό το αφρόγαλα θα πρέπει όταν βάζετετο κουταλάκι πάνω στον αφρό να κάθεται. Εκεί πάνω βάζουμε την ζάχαρηγια να μην κάτσει πάνω στο αφρόγαλα.

7. Espresso Freddo
«Κατεβάζετε» 2 τραβηγμένους espresso. Σε ένα shaker βάζετε 3 μεγάλαπαγάκια και όση – αν θέλετε – ζάχαρη θέλετε. Ρίχνετε τους 2τραβηγμένους espresso στο shaker και τους χτυπάτε στην φραπεδιέραδιακεκομμένα μέχρι να ανοίξει το χρώμα του μίγματος. Αφού τοναισθανθείτε ότι πάγωσε σερβίρετε σε ποτήρι που έχετε γεμίσει σχεδόνμέχρι τη μέση με τριμμένο πάγο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αν έχετε αφροσυλλέκτη, βάλτε τον μπροστά απο το shaker προτού σερβίρετε.

8. Cappuccino Freddo
Κάνουμε ακριβώς ότι πριν αλλά εδώ το μυστικό κρύβεται στο παγωμένοαφρόγαλα. Σερβίρετε όπως πριν αλλά αφήστε ένα κενό γύρω στο 1 δάχτυλοαπο το χείλος του ποτηριού. Το γαλά πριν το χτυπήσετε στην φραπεδιέραθα πρέπει να έχει χαμηλή θερμοκρασία(να είναι καλά παγωμένο). Βάζουμε 2παγάκια και λίγο (πολύ λίγο) εβαπορέ. Το χτυπάτε μέχρι να πήξει καλά.Για να το βάλετε το ρίχνετε στα τοιχώματα του ποτηριού σας καιγυρνώντας το τελευταίο γύρω γύρω για να κάτσει ομοιόμορφα ο αφρός. Εάνβάλετε εβαπορέ βάλτε και λίγο κανέλα για να πάρει την μυρωδιά του.

9. Mexican ή Irish Coffee.
Φτιάχνετε έναν γαλλικό αλλά μέσα στην τρόμπα βάζτε και 2 OZ τεκίλα για Mexican ή Ιρλανδέζικο ουίσκι (Jameson) για Ιrish coffee.

10. Moccaccino
«Κατεβάζετε»έναν espresso και τον ρίχνετε μέσα σε ένα μεγάλο μπρίκι.Εκεί προσθέτετε 2 κ.σ. σοκολάτα ρόφημα και γάλα μέχρι να φτάσει τηνμέση στο μεγάλο μπρίκι. Το ψήνετε όπως ψήνουμε και τον Nes στο στόμιοτου ατμού.
Στην ΥΓΕΙΑ μας…

Read more: http://www.i-diadromi.gr/2013/04/blog-post_7623.html#ixzz2PTrEYp1e

Διαβάστε περισσότερα »"Μυστικά για το πώς φτιάχνεται ο τέλειος καφές "

Γιατί λέμε ψέματα την Πρωταπριλιά

Ήρθε και φέτος η Πρωταπριλιά, η ημέρα που τα ψέματα και οι κοροϊδίες επιτρέπονται ελεύθερα. Το περίεργο αυτό έθιμο, στηρίζεται στην δοξασία ότι όποιος κοροϊδέψει τον άλλον θα έχει καλή τύχη με το μέρος του ενώ πολλοί ταυτίζουν την ύπαρξή τους στη γιορτή της «Κοροϊδίας και του Ξεγελάσματος» της ρωμαϊκής Θεάς «Bένους Aπρίλις», δηλαδή της Απριλίου Αφροδίτης, που έδινε το έναυσμα για απελευθέρωση του πνεύματος ταυτόχρονα με την απελευθέρωση της φύσης.

Οι εκδοχές για τα πρωταπριλιάτικα ψέματα:

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο της Πρωταπριλιάς έχει ξεκινήσει από τους Κέλτες, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με το ψάρεμα. Το ψάρεμα ξεκινούσε την 1η Απριλίου, εποχή πολύ δύσκολή για να πιαστούν ψάρια, με αποτέλεσμα οι Κέλτες ψαράδες να λένε ψέματα ο ένας στον άλλον σχετικά με την ψαριά που έπιασαν, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί σαν έθιμο.

Μια άλλη εκδοχή η οποία απομακρύνεται από τη σφαίρα των θρύλων και προσεγγίζει κάπως την πραγματικότητα, έχει να κάνει με την πρωτοχρονιά των Γάλλων η οποία μέχρι το 1564 ήταν την 1η Απριλίου. Όλα αυτά όμως άλλαξαν με την άνοδο στο θρόνο του Καρόλου του 9ου, ο οποίος άλλαξε την αλλαγή του χρόνου στην 1η Ιανουαρίου σύμφωνα με το wikipedia. Η αλλαγή αυτή, δεν έγινε δεκτή από όλους τους Γάλλους πολίτες οι οποίοι συνέχιζαν να γιορτάζουν την πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου και οι υπόλοιποι τους έστελναν κάλπικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν, μετατρέποντας το πείραγμα σε έθιμο.

Η Πρωταπριλιά στην Ελλάδα

Το έθιμο όταν ήρθε στην Ελλάδα, διαφοροποιήθηκε και πήρε ιδιαίτερο χαρακτήρα, διατηρώντας παράλληλα το έθιμο των ψεμάτων και της κοροϊδίας, όπου οι κάτοικοι πιστεύουν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά, με τοπικές δοξασίες να αναφέρουν ότι ο ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του, ενώ το θύμα πιστεύεται ότι θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο

Διάσημα πρωταπριλιάτικα αστεία

• Ο Ρίτσαρντ Νίξον κατεβαίνει υποψήφιος πρόεδρος το 1992: Ένας ραδιοφωνικός σταθμός στην Αμερική μεταδίδει την είδηση, ότι ο 79χρονος τότε Ρίτσαρντ Νίξον θα είναι υποψήφιος για την προεδρεία την ΗΠΑ. Τότε γίνεται το... «έλα να δεις» με τους ακροατές να παίρνουν τηλέφωνα, αφού το μήνυμα του Νίξον ήταν «Δεν έκανα κανένα λάθος και δεν πρόκειται να ξανακάνω». Τελικά, λίγο μετά έμαθαν ότι η φωνή ήταν μίμου και ότι ο Νίξον δεν θα ήταν υποψήφιος.

• Βρέθηκε ο τάφος και το κώνειο του Σωκράτη: Το έθιμο της Πρωταπριλιάς τίμησε και το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού το 1995! Το... made in Greece ψέμα ήθελε τον τάφο του Σωκράτη να έχει βρεθεί κοντά στην Ακρόπολη. Η εύρεση δε, συνοδεύονταν από υπολείμματα του κώνειου. Η είδηση φιλοξενήθηκε μέχρι και στα ξένα ΜΜΕ, για να αποκατασταθεί η αλήθεια λίγο αργότερα!

• Ήρθε το τέλος του κόσμου: Ίσως από τις πιο πετυχημένες πρωταπριλιάτικες φάρσες! Το Ινστιτούτο «Franklin» το 1940 ενημέρωσε ότι την επόμενη μέρα θα έρχονταν το τέλος του κόσμου. Φυσικά, έγινε αλαλούμ, ενώ λίγο μετά ο εμπνευστής της ιδέας είδε την πόρτα της εξόδου από το Ινστιτούτο.

• Χάμπουργκερ για... αριστερόχειρες: Το 1998 μια αλυσίδα γρήγορης εστίασης στην Αμερική λάνσαρε την πρώτη μέρα του Απρίλη το χάμπουργκερ για τους... αριστερόχειρες. Τι διαφορά είχε από το κλασικό χάμπουργκερ; Είχαν περιστραφεί τα υλικά κατά 180 μοίρες... Οι αριστερόχειρες έτρεψαν να απολαύσουν το χάμπουργκερ, ενώ πολλοί από αυτούς δήλωναν ότι ήταν και πιο νόστιμο από το κλασικό!

• Αλλαγή στα μαθηματικά: Ο φυσικός Marc Boslough είχε την ιδέα να κοροϊδέψει τους επιστήμονες και όχι μόνο, ανακοινώνοντας την πρόθεση της Αλαμπάμα να αλλάξει με νόμο (!) την τιμή της μαθηματικής σταθεράς «π» από 3.14159 σε 3.0, ακολουθώντας τους συμβολισμούς της Βίβλου!

• Οι δείκτες του «Big Ben»: Το ΒΒC όχι μόνο ανακοίνωσε ότι ο «Big Ben» θα λειτουργούσε με νέο μηχανισμό, αλλά θα πωλούνται και οι δείκτες του! Ο διαγωνισμός ήθελε τους πρώτους που θα τηλεφωνούσαν να κέρδιζαν τους δείκτες και φυσικά τα τηλέφωνα «πήραν φωτιά»

Read more: http://ellinikh-odysseia.blogspot.com/2013/04/blog-post_8757.html#ixzz2PD5YsupD

Διαβάστε περισσότερα »"Γιατί λέμε ψέματα την Πρωταπριλιά"

Φτιάχνω σαπούνι με ελαιόλαδο

Λοιπόν, για το σαπουνάκι, υπάρχουν δύο κύριες μέθοδοι παρασκευής:

Η μία είναι θερμή μέθοδος, αυτή που φτιάχνανε οι γιαγιάδες με ποτάσα.

Η θερμή μέθοδος επειδή ανεβάζει μεγάλες θερμοκρασίες κι επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο το λαδάκι χάνει όποια ιδιότητα έχει, δεν ενδείκνυται για το σήμερα.

Σήμερα, η επιστήμη μας έχει διδάξει την εξής μέθοδο:

Την λεγόμενη ψυχρή όπου οι θερμοκρασίες δε ξεπερνούν τους 40^οC με αποτέλεσμα το λάδι να διατηρεί κάθε του ιδιότητα και την απολαμβάνει το σώμα μας σε μορφή ενυδάτωσης, καθαριότητας και χίλιων δυο άλλων πραγμάτων. Αυτή την μέθοδο θα κοιτάξουμε σήμερα να αναλύσουμε. Θα την πούμε συνοπτικά, χωριάτικα, να την καταλάβουμε όλοι – είναι πολύ απλή – κι ο καθένας μπορεί να φτιάχνει στο σπίτι το σαπούνι για να καλύπτει τις ανάγκες της οικογένειάς του χωρίς να φοβάται ότι πρόκειται κάτι να πάθει εξαιτίας κάποιου πρόσθετου χημικού.

Οξύ + Βάση = Άλας

Το σαπούνι είναι το άλας στην ουσία. Ενώ πολλοί πιστεύουν πως το οξύ είναι η καυστική σόδα, δεν είναι. Το οξύ είναι το λάδι, σ’ αυτή την περίπτωση, και η βάση είναι η καυστική σόδα.

Πολλοί, που φτιάχνουν σαπούνια, λαχταρίζουν τον κόσμο ότι πρόκειται να πάθουν κακό, ότι είναι κάτι φοβερά επικίνδυνο η καυστική σόδα αλλά στην ουσία είναι ένα παιχνιδάκι. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να χρησιμοποιούμε γυαλιά εργασίας  και  γάντια.

Μπορούμε παράλληλα εάν μας πιτσιλίσει λίγο απ’ το μίγμα μας κατά την ετοιμασία του, να έχουμε λίγο ξίδι δίπλα μας κι εκεί που θα πέσει να ρίξουμε λίγο ξιδάκι το οποίο θα εξουδετερώσει την καυστικότητα που θα δημιουργηθεί επάνω στο δέρμα μας.

Λοιπόν, τα γυαλιά πάντως να ξέρετε ότι είναι απαραίτητα για τα ανακατέματα κ.λπ., για να προστατέψουμε μια πιτσιλιά στο μάτι που μπορεί να αποβεί επικίνδυνη.

Βάζουμε λοιπόν τα γαντάκια μας και τα γυαλιά μας.

Η θερμή μέθοδος, η παλιά, γινότανε με μονάδες μετρήσεως στο περίπου. Δηλαδή: μία κούπα του τσαγιού –η οποία κούπα του τσαγιού η δικιά μου μπορεί να είναι τόση κι η δικιά σου να ’ναι τόση. Γι’ αυτό σταυρώνανε παλιά οι γυναίκες το καζάνι που βράζανε το λάδι και λέγανε : «κοτρόνα να γενεί». Δηλαδή επικαλούνταν κάποια θεία, δεν ξέρω, κάποια ανώτερη δύναμη προκειμένου να πετύχει το σαπούνι το οποίο και πολλές φορές δεν πετύχαινε.

Ή η ποτάσα που βάζανε ήτανε πολύ περισσότερη απ’ το κανονικό με αποτέλεσμα το δέρμα τους να κατακοκκινίζει ,ειδικά στους πιο ευαίσθητους, ή να ήτανε το σαπούνι πολύ πολύ κακής ποιότητας και τέλος πάντων, δεν είχε τις ιδιότητες με αυτό που θα φτιάξουμε σήμερα και λέγεται τύπου Καστίλης.

Συνηθίζουμε αυτό να το λέμε παραδοσιακό παρόλ’ αυτά δεν είναι παραδοσιακά ελληνικό, οι Καστιλιάνοι πρώτοι εφηύραν τη μέθοδο αυτή. Βρέθηκε ότι το σαπουνάκι αυτό είναι υπέροχο, το βουτήξαμε κι εμείς όπως κάνουν κι αυτοί με τη φέτα μας ή με τις ελιές μας ή με το ούζο, δεν ξέρω ’γω τι άλλο, και το λέμε κι εμείς παραδοσιακό. Το αποτέλεσμα είναι ένα άσπρο σαπουνάκι, το οποίο όταν ωριμάσει έχει ένα ουδέτερο pH και προσφέρει στο σώμα μας απίστευτα οφέλη.

Ξεκινάμε:

Μιλάμε για  βάρος, με χιλιόγραμμα, δε μιλάμε με ml, να μη μπλέξουμε τα πράγματα..

Ακούμε και σημειώνουμε:

1 κιλό λάδι

1.000 γραμ. λαδιού για να γίνουν σαπούνι πρέπει να ενωθούν με 138 γραμ.καυστική σόδα. Η καυστική σόδα πρέπει να έχει μεγάλη καθαρότητα, να μην είναι αυτή που πουλάνε οποιοιδήποτε για οτιδήποτε.

Έχω ακούσει ότι πολλοί χρησιμοποιούν, τους δίνουνε σόδα πλυσίματος, άλλοι τους δίνουνε σόδα φαγητού… προσπαθούν να φτιάξουνε σαπούνι και βγαίνει ένα πράγμα… δεν ξέρω πως να το ονομάσω…

Θέλουμε να ζητήσουμε καυστική σόδα· της οποίας ο χημικός της τύπος είναι NaOH. Αυτή είναι η σόδα που θέλουμε και να είναι καθαρότητας μεγάλης. Εάν πάμε σ’ ένα σιδηροπωλείο εύκολα θα τη βρούμε, έχει γύρω στα 3 με 3,5 ευρώ το ένα κιλό. Άρα για 1.000 γραμ. λαδιού θα χρειαστούμε 138 γραμ.καυστική σόδα προκειμένου να σαπωνοποιηθούν πλήρως τα έλαιά μας.

Ακούστε τώρα αυτό: θέλουμε να μείνει λίγο λάδι παραπάνω που δεν θα σαπωνοποιηθεί., για να έχουμε περισσότερες ευεργετικές ιδιότητες στο δέρμα μας. Άρα θέλουμε να έχουμε λίγο περισσότερο λάδι. Γι’ αυτό κάνουμε τη λεγόμενη υπερλίπανση: βάζουμε 1.000 γραμμάρια λαδιού αλλά κατεβάζουμε τα γραμμάρια της καυστικής σόδας από 138 που χρειάζονται για την πλήρη σαπωνοποίηση στα 130 για να μείνει μια ποσότητα λαδιού μέσα που δε θα σαπωνοποιηθεί. Αυτό το σαπουνάκι που μένει είναι το λεγόμενο σαπούνι από υπερλίπανση και είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να παράξουμε για τον εαυτό μας, για το παιδί μας, για τη μάνα μας, για όλον τον κοσμάκη.

Ο τύπος λοιπόν είναι: 1.000 γραμ. λαδιού, 130 γραμ. καυστική σόδα και 300 γραμ. νερού. Αυτό θα κάνουμε τώρα.

Στη συγκεκριμένη μας συνταγή, τη σημερινή, έχουμε βάλει περσινό λαδάκι. Γιατί περσινό; Γιατί το φετινό επειδή δεν έχει οξέα δεν έχει στην πραγματικότητα οξύ και θα κάνει να ωριμάσει και να γίνει το pH του ουδέτερο πάνω από 6 μήνες ίσως και 1 χρόνο. Όσο περισσότερα οξέα έχει το λάδι τόσο πιο εύκολα γίνεται η σαπωνοποίηση και θα χρειαστεί για να ωριμάσει 1 ½ με 2 μήνες το πολύ. Μετά από 2 μήνες είμαστε έτοιμοι να πλυθούμε με το σαπούνι αυτό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε ζυγίσει 5 κιλά λαδιού. Θα χρειαστούμε 130 x 5, 650γραμ. σόδας. Θέλουμε να μας βάλετε εδώ μέσα 650 γραμ. καυστική σόδα.

Για να ’μαστε σίγουροι ότι το αποτέλεσμά μας θα είναι πολύ καλό, δεν είναι τίποτα να διαθέσουμε λίγα χρήματα για να πάρουμε τα οργανάκια που χρειάζεται. Δηλ. η ηλεκτρονική αυτή ζυγαριά δεν ξεγελάει με τίποτα. Η παλάντζα, ακόμα κι αυτό που είπε ο Θόδωρος, δεν λέγεται ακριβείας. Άρα διαθέτουμε 50 ευρώ να έχουμε απόκλιση 1 γραμμάριο στα 5 κιλά. Επίσης για το θερμόμετρο μη διστάσετε να ξοδέψετε λίγα χρήματα για να πάρετε ένα θερμόμετρο laser που μετράει από μακριά τις θερμοκρασίες επιφάνειας. Τα θερμόμετρα που χρησιμοποιούμε και βάζουμε μέσα στα κοτόπουλα για να δούμε πόση θερμοκρασία αναπτύσσουν εσωτερικά πέφτουν έξω. Αυτό δεν πέφτει έξω. Θα δείτε στη συνέχεια πώς γίνεται η μέτρηση της θερμοκρασίας για να έχουμε μια καλή μέτρηση.

Λοιπόν, έχουμε βάλει 650 γραμ. καυστική σόδα. Για κάθε κιλό λαδιού χρειαζόταν και 300 γραμ. νερού. Τι νερό; Δε θέλουμε νερό βρύσης που έχει χλώριο· θέλουμε ή νερό βρόχινο, που είναι το καλύτερο, ή απεσταγμένο, αυτό που παίρνουν επίσης για το σιδέρωμα.

Λοιπόν, θέλουμε να ζυγίσουμε,σε ένα δοχείο καθαρό να βάλουμε 1 ½ λίτρο. Λοιπόν, επαναλαμβάνω ανά κιλό λαδιού θα χρειαστούμε 300 γραμ. νερό.

ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΜΕ ΣΕ ML. Για τα 5 κιλά λαδιού πόσα κιλά θέλουμε; 1 ½ κιλό νερό, 1.500 γραμ. νερού. Μπορούμε να βάλουμε και παραπάνω λίγο. Δε θέλουμε, θα εξηγήσουμε τους λόγους αργότερα. Λοιπόν, μη βάλεις νερό μέσα… από τι είναι αυτό; Από κρασί; Θα φτιάξουμε το μεθυσμένο σαπούνι σήμερα εμείς. Κατά τη στιγμή που θα γίνεται η διεργασία της καυστικής σόδας πρέπει να προσέχουμε να μην αναπνέουμε τις αναθυμιάσεις. Θα ήταν πολύ καλό να μην το αποφεύγουμε.

Όπως είναι Νίκο αυτό, πάρε τη φύρα, το απόβαρο, εκεί, μηδένισέ το, ωραία και βάζουμε 1.500 γραμ. Λογικά θα γεμίσει το μπουκάλι.

Αποφεύγουμε λοιπόν να έχουμε το κεφάλι μας πάνω από το μίγμα της σόδας με το νερό γιατί δεν είναι ότι καλύτερο για τα πνευμόνια μας.

Ερώτηση: Είναι καλύτερα να είμαστε σε κλειστό χώρο ή σε ανοιχτό;

Κώστας: Καλύτερα σε ανοιχτό χώρο. Όταν ενώνεται η σόδα με το νερό παράγεται, γίνεται μία εξώθερμη αντίδραση και ανεβαίνει η θερμοκρασία μέχρι 80^ο C. Δεν παθαίνουμε τίποτα εάν δεν έχουμε το κεφάλι μας πάνω από την καυστική σόδα. Αν είμαστε έξω είναι ακόμα καλύτερα, έτσι; Δεν είναι βέβαια κάτι το φοβερά επικίνδυνο. Ωραία, εδώ έχουμε 1,5 κιλό νερό τώρα. Νίκο, άδειασέ μου τον κουβά αυτόν. Θα αρχίσουμε τη διαδικασία στης σόδας. Όταν πρόκειται να ενώσουμε τη σόδα τη λιωμένη στο νερό με το λάδι πρέπει να έχουμε θερμοκρασίες από 35^ο μέχρι 45^οC. ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο, δεν θα γίνει σωστό το σαπούνι μας. Σήμερα θα κοιτάξουμε και τα δύο υλικά μας και το λάδι και τη λιωμένη σόδα στο νερό να έχουν 40^ο C·  δεν πρέπει να έχουν διαφορετική θερμοκρασία γιατί δεν θα πετύχει το σαπούνι μας όπως πρέπει να πετύχει. Παίρνουμε λοιπόν ένα άδειο δοχείο, βάζουμε μέσα το νερό το απεσταγμένο ή ακόμα καλύτερα το βρόχινο…

Ερώτηση: επηρεάζει το υλικό του δοχείου, δηλαδή να είναι πλαστικό…

Κώστας: έχουμε μία πολύ καλή ερώτηση. Πρέπει να είναι χοντρό το πλαστικό ούτως ώστε να αντέχει σε θερμοκρασία 80^οC.

Από το κοινό: ναι, αλλά όταν ζεσταίνεται δεν περνάει από το πλαστικό ενός….

Κώστας: πολύ καλή ερώτηση επίσης, το πλαστικό αυτό είναι κατάλληλο για τρόφιμα.

Από το κοινό: ναι, αλλά, τα τρόφιμα δεν έχουν τόσες θερμοκρασίες.

Κώστας: όχι για 80^οC αντέχει  μια χαρά· οι προδιαγραφές του συγκεκριμένου υλικού αντέχουν για 140^οC . Από εκεί και πάνω αρχίζουν οι διασπάσεις, οπότε δε το θέλω.

Από το κοινό: αν έχεις ένα μεταλλικό;

Κώστας: Προσέξτε να δείτε τι γίνεται με τα μεταλλικά·  εάν είναι αλουμινένιο θα λιώσει το αλουμίνιο σαν το κεράκι. Ακόμα καλύτερα είναι να έχουμε ανοξείδωτα σκεύη. Αυτό εδώ το καζανάκι είναι ανοξείδωτο. Αυτό όπου θα μπει μέσα το μίγμα. Ένα inox σκεύος σου κάνει μια χαρά. Εδώ θα ρίξουμε τα υγρά μας.Φέρε μου μία κουτάλα Νίκο. Για τις κυρίες πιστεύω ότι η παρασκευή σαπουνιού είναι μία απόλαυση. Έχει απόλυτη σχέση με τη μαγειρική, αν βέβαια στην κυρία αρέσει η μαγειρική, θα της αρέσει και το σαπούνι. Ξέρω κυρίες που δεν τους αρέσει η μαγειρική, ειλικρινά. Χρησιμοποιούμε σχεδόν τα ίδια σκεύη με τη μαγειρική και πολλές φορές χρησιμοποιούμε και ίδια υλικά μ’ αυτά της μαγειρικής. Οι πρώτες μας ύλες, δηλαδή κανέλα, κουρκουμάς, δεντρολίβανο, δάφνη, διάφορα πραγματάκια που χρησιμοποιούμε για να τρώμε. Για φαγητό είναι και το σαπούνι, ταΐζεις το δέρμα σου με αυτό, που σημαίνει ότι πρέπει να έχεις αγνά υλικά άριστης ποιότητας, όχι β΄ αφού το φτιάχνεις μόνος σου, να είναι ό,τι καλύτερο γίνεται. Αν έρθετε στο εργαστήρι καμιά μέρα, που θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί, θα μοσχοβολήσει ο τόπος πολίτικη κουζίνα.

Από το κοινό: τώρα τα μπαχαρικά…

Κώστας: ναι, τα μπαχάρια… είναι απίθανα… ακόμα και η σοκολάτα που βάζουμε σε μερικά σαπούνια, μοσχοβολάει ο τόπος από αυτά τα υλικά…

Ξεκινάμε λοιπόν τη διαδικασία παρασκευής της καυστικής σόδας βάζοντας μικροποσότητες. Δεν χρειάζεται να βάζουμε όλη τη σόδα μαζί, τη βάζουμε λίγο-λίγο κι αρχίζουμε κι ανακατεύουμε.

Ερώτηση: το νερό στο μεταξύ είναι σε θερμοκρασία δωματίου;

Κώστας: το νερό δεν μας νοιάζει ότι και να ’ναι·  και παγάκια να έχεις βάλει μέσα εδώ θ’ ανεβάσουν θερμοκρασία από 60^ο μέχρι 80^οC. Αυτό είναι σίγουρο. Η σόδα κάνει την αντίδρασή της με το νερό και γίνεται η εξώθερμη αντίδραση κι έχουμε θερμοκρασία άφθονη.

Θέλουμε η τελική θερμοκρασία πριν αρχίσουμε να ενώνουμε τη βάση με το οξύ να είναι 40^ο και στα δύο.

Όταν πρόκειται να ενωθούν και τα δύο τα υλικά πρέπει να έχουν 40^ο. και η ένωση γίνεται σταδιακά·  δεν γίνεται απότομα.

Ερώτηση: 38 βαθμοί δεν είναι καλοί;

Κώστας: και οι 38 είναι καλοί. Μια χαρά είναι από 35 μέχρι 45 είναι αρκετές θερμοκρασίες για να γίνει σαπωνοποίηση.

Ερώτηση: καλύτερη θερμοκρασία κατά τη γνώμη σας ποια είναι;

Κώστας: πρόσεξε να δεις εδώ, επειδή μου κάνεις ερωτήσεις παγίδες

Ο ίδιος από το κοινό: όχι, δεν υπάρχει παγίδα…

Κώστας: το καλοκαίρι πάμε στις υψηλές 45^ο τις θέλουμε, τον Αύγουστο αν κάνουμε σαπούνι, 45^ο το λάδι 45^ο κι η σόδα. Τώρα το χειμώνα κατεβαίνουμε πιο χαμηλά, στους 40^ο ή και 38^ο που είπες εσύ. Δηλαδή όσο πιο κρύος είναι ο καιρός τόσο πιο χαμηλή θερμοκρασία κοιτάμε να έχουνε τα υλικά που πρόκειται να αναμιχθούν.

Από το κοινό: Αυτό δεν το μετράμε … θερμοκρασία, γιατί η θερμοκρασία…

Κώστας: έχει πολύ θερμοκρασία, να κάνουμε μία μέτρηση εδώ…. Ήδη αυτό έχει αρχίσει και έχει ανεβάσει θερμοκρασία 56,8^ο· δε θέλουμε τέτοια θερμοκρασία όταν πρόκειται να ριχτούν τα λάδια, θέλουμε κι αυτό να είναι 40^ο· άρα όταν πέσει όλη η σόδα μέσα θα πρέπει να το βγάλουμε έξω για να κρυώσει και να πέσει στους 40^ο

Από το κοινό: άρα πρέπει να έχουμε ένα θερμομετράκι…

Κώστας: οπωσδήποτε κι ένα θερμομετράκι ακριβείας, όχι στο περίπου, να πιάσουμε το παιδί για να δούμε αν έχει πυρετό· γιατί δεν θα γενεί, εκεί είναι το άσχημο. Μπορεί να γκανιάσει. Εμείς οι Έλληνες είμαστε στο περίπου και στο τάχα και στο δήθεν·  αν όμως θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό θα φροντίσουμε να το κάνουμε όπως πρέπει να γίνει. Θα παίξουμε με το γραμμάριο, με τη γραμμή θερμοκρασίας, θα παίξουμε με όλα. Πρέπει να σταματήσουμε το ελληνικό να κάνουμε κι εμείς κάτι να βγούμε μπροστά, πρέπει να σταματήσουμε να επικαλούμαστε τους αρχαίους μας προγόνους και να κάνουμε κάτι εμείς να αποκτήσουμε τη δόξα που είχαν κι εκείνοι. Όχι βέβαια φτιάχνοντας σαπούνι, γενικά μιλώντας, κάναμε μια παρένθεση.

Έτσι, κάνανε σωστά τις δουλειές τους και καταφέρανε να επιβιώσουνε μέσα από συνθήκες και καιρούς πολύ χαλεπούς.

Από το κοινό: η μάνα μου όταν έπηζε γιαούρτι δεν έβαζε μέσα δάχτυλο που έβαζαν μέσα για τις θερμοκρασίες…

Κώστας: αυτά να τα πεις στον Αντώνη που γελάει.

Ο ίδιος απ’ το κοινό: έκανε το χέρι της έτσι και μόλις καταλάβαινε τη θερμοκρασία από την πείρα της όχι ότι είχε θερμόμετρο στο χέρι. Τατ …

Άλλος απ’ το κοινό: … που το χέρι του ήταν πιο λεπτό ενδεχομένως τι θερμοκρασία καταλάβαινε;

Ερώτηση: η οξύτητα παίζει ρόλο; Η οξύτητα του λαδιού παίζει ρόλο;

Κώστας: μεγάλο ρόλο· όση μεγαλύτερη οξύτητα έχει το λάδι μας τόσο πιο καλό θα βγει το σαπούνι.

Από το κοινό: γενικά είναι καλύτερο να χρησιμοποιούμε παλιό.

Κώστας: είναι καλύτερο λοιπόν να έχουμε ένα λάδι 10 ετών για να κάνουμε σαπούνι· το φετινό λάδι θα βγάλει σαπούνι θα είναι εξαιρετικής ποιότητας επίσης αλλά θα πρέπει να περιμένουμε την ωρίμανση 6 μήνες μ’ ένα χρόνο για να πέσει το pH στα επίπεδα που θέλουμε. Να είναι ουδέτερο. Για να είναι ουδέτερο το pHγια το ανθρώπινο σώμα, πρέπει να είναι γύρω στα 7,2 για να είναι κατάλληλο για το δέρμα.

Ερώτηση: Το pH στο σαπούνι πώς το μετράς;

Κώστας: υπάρχουν pHμετρικές λωρίδες που πωλούνται σε φαρμακεία ή σε διάφορα εργαστήρια πάμφθηνες. Υγραίνεις λίγο την άκρη ενός σαπουνιού, βάζεις την ταινία επάνω και ανάλογα με την χρωματική ένδειξη σου δείχνει πού βρίσκεται το pH. Είναι πολύ φτηνές και μπορείτε να το κάνετε όλοι αυτό για να είστε σίγουροι για το προϊόν σας. Μία ,πιο πρακτική, δοκιμασία του σαπουνιού είναι η γλώσσα. Εάν γλείψουμε την άκρη του σαπουνιού και σε τινάζει, όπως σε τινάζουν οι μπαταρίες, το σαπούνι δεν έχει γίνει ακόμα. Πρέπει να περιμένει κι άλλο να γίνει το pH του ουδέτερο, πρέπει να περιμένουμε. 

Από το κοινό: δηλαδή το λάδι όσο πιο παλιό είναι, τόσο το καλύτερο.

Κώστας: Όσο πιο παλιό τόσο καλύτερο. Αν έχει κάποιος 10 χρονών λάδι το αγοράζω εγώ παιδιά και σε καλή τιμή. Έχεις τέτοιο πράγμα;

Από το κοινό: μα το φετινό θα το φάμε, δεν θα το…

Κώστας: το φετινό θα το φάμε. Και μια και μιλάμε για λάδι, το φετινό το λάδι δεν ξεκινάμε να το τρώμε τη στιγμή που βγαίνει απ’ το λιτρουβιό, πρέπει να το αφήσουμε 2 μήνες να κάτσουνε τα βαριά, αλλά με τη βιασύνη μας το βουτάμε με την κουτάλα και του δίνουμε και καταλαβαίνει.

Ερώτηση: Κατά τη γνώμη σας το σαπούνι αυτό που θα φτιάξεις το καλοκαίρι είναι σωστό να το αφήσεις στον ήλιο για ένα μήνα;

Κώστας: όχι, οι συνθήκες συντήρησης διατήρησης του μίγματος θα τις πούμε. Δεν θέλει καν αέρα. Θέλει να το σκεπάσουμε, θέλει ειδική φροντίδα. Το σαπούνι αφορά ανθρώπινη χρήση και πρέπει να τηρήσουμε τις διαδικασίες όπως πρέπει. Κάθε σαπούνι που βγάζουμε εμείς το θεωρούμε σαν παιδί μας, δηλαδή σαν ζωντανό πράγμα…

Ερώτηση: Η καλύτερη εποχή παραγωγής σαπουνιού ποια είναι;

 Κώστας: είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι ο χειμώνας, διαφωνώ κάθετα και το καλοκαίρι έτσι κι έτσι. Όποτε θελήσεις να φτιάξεις σαπούνι θα το φτιάξεις, αλλά θα προσέξεις λίγο τις συνθήκες. Εμείς μιλάμε τώρα γενικά για να φτιάξει κάποιος ένα σαπούνι και να είναι ασφαλής να πλυθεί μ’ αυτό. Τα βασικά αυτά πράγματα που λέμε σήμερα κάνουν για όλες τις εποχές, μη σας νοιάζει.

Από το κοινό: η υγρασία παίζει ρόλο;

Κώστας: ναι, παίζει μεγάλο ρόλο. Δηλαδή, αν έχουμε πολύ μεγάλη υγρασία η ωρίμανση του σαπουνιού θα καθυστερήσει. Γι’ αυτό σ’ ένα εργαστήριο επαγγελματικό θα δείτε μέσα και υγρασιόμετρο. Και θα δείτε και αφυγραντήρες. Αν έχουμε μεγάλη υγρασία βάζουμε τον αφυγραντήρα μας και δουλεύει και τη φέρνει την υγρασία σε επιτρεπτά επίπεδα. Η περιοχή μας, καλά να την έχει ο θεούλης, έχει υγρασίες πολλές φορές 100%. Λοιπόν, αυτό θα το βγάλουμε έξω τώρα, έχει ανέβει η θερμοκρασία, να σας πω αμέσως,  71,8^οC. !!

Ερώτηση: 1 κιλό λαδιού πόσο σαπούνι κάνει;

Κώστας: 1 κιλό λαδιού μας δίνει 12 σαπούνια των 125 γραμμαρίων, υπολόγισέ τα.

12 σαπούνια, 1.350 γραμ. σαπουνιού. Γιατί εκτός από το λάδι είναι κι η σόδα είναι και το νερό

Από το κοινό: Και με ποια υγρασία είναι καλά;

Κώστας: 50 είναι καλά. Δεν θέλεις ούτε αφυγραντήρες ούτε τίποτα.

Από το κοινό: Εάν είναι κάτω από 50;

Κώστας: όσο πιο κάτω τόσο το καλύτερο

Ερώτηση: είναι η ερώτηση αν είναι να βάλουμε μυρωδικά ποια είναι η διαδικασία και σε ποια φάση τα βάζουμε;

Κώστας: είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, θα τα πούμε στη φάση της σαπωνοποίησης εκείνης που μπαίνουν τα μυρωδικά, αιθέρια έλαια κ.λπ, αλλά θέλει μεγάλη προσοχή, ανάλογα με το τι θέλεις να βάλεις. Δηλαδή αν θέλεις να φτιάξεις ένα σαπούνι με μέλι και γάλα, είναι πολύ πιθανό να χάσεις την παραγωγή σου και να μην έχεις τι να κάνεις μετά. Το μέλι το σκληραίνει το σαπούνι, δεν μπορείς να το βάλεις σε καλούπι, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μετά. Εάν βάλεις γάλα θα χάσει ότι ιδιότητα έχει, αν δε το έχεις βάλει πριν στην κατάψυξη, να έχει γίνει παγάκια και να το βάλεις στη διαδικασία, να γίνει η θερμοκρασία του τόσο ομαλή όσο πρέπει.

Ερώτηση: Αιθέρια έλαια;

Κώστας: Αιθέρια έλαια επίσης κρύβουν κινδύνους για τους διάφορους τύπους σώματος. Π.χ. αιθέριο έλαιο λεμονιού μπορεί να κάνεις ένα μπάνιο μ’ ένα τέτοιο σαπούνι που έχει αιθέριο έλαιο λεμονιού και να βγεις έξω και να γεμίσεις πανάδες που δε θα σου ξαναβγούν ποτέ στη ζωή σου. Θα συμβούλευα, λοιπόν, να μην παίξει κάποιος ούτε με αιθέρια έλαια, που δεν ξέρει την προέλευσή τους, ειδικά με τα τεχνητά αιθέρια έλαια, και με τα πρόσθετα που δεν ξέρει την τοξικότητά τους…

Από το κοινό: στα αιθέρια έλαια γίνεται χαμός. Πρέπει …

Κώστας: Επειδή κυκλοφορούν στην αγορά πολλοί μπαγαπόντηδες που σου πουλάνε πράγματα για πανάκειες, θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Θέλει μελέτη και θέλει να πάρεις μία  συμβουλή από έναν βοτανολόγο, που στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος έχει σπουδάσει. Αν θέλω μία συμβουλή, θα πάω στο Δημήτρη, ξέρει χιλιάδες πράγματα και θα με βοηθήσει, θα μου το πει.

Ερώτηση: οπότε σ’ αυτό το σαπούνι προτείνετε για σπιτική παραγωγή να μην ….

Κώστας: για σπιτική παραγωγή προτείνω να φτιάξεις ένα καθαρό σαπούνι, να το αφήσεις να ωριμάσει όπως πρέπει, και να έχετε ένα σαπούνι 100% φυσικό και απόλυτα ασφαλές για τον εαυτό σας, για τα μωρά σας και για όλους.

Ερώτηση: Αν θέλαμε να βάλουμε κάτι πιο απλό, ροδοπέταλα, αποξηραμένα, κάτι που να είναι απλό.

Κώστας: Αυτό είναι εύκολο, θα το βάλεις. Λοιπόν, δώσε μου ένα σαπούνι χαμομηλιού. Θα μιλήσουμε για ένα σαπουνάκι που θα μας κάνει κάτι περισσότερο απ’ το Καστίλης που φτιάχνουμε τώρα και ενυδάτωση, προστασία κ.λπ. Αυτό είναι ένα σαπούνι με εκχύλισμα χαμομηλιού και με τον ανθό του χαμομηλιού, επίσης. Είναι πολύ απαλό, κάνει για οποιοδήποτε τύπο δέρματος, κάνει για το κεφάλι σου, κάνει για παντού, για τις ευαίσθητες περιοχές γενικότερα,  είναι ένα σαπουνάκι για τα πάντα.

Θα σας δείξω σε ποια φάση της σαπωνοποίησης θα πρέπει να προσθέσετε τα πρόσθετα αυτά. αλλά θέλει λίγη προσοχή γιατί μετά αλλάζουν οι αναλογίες και θα πρέπει να μην μπερδέψουμε τον κόσμο στο σημερινό σεμινάριο λέγοντας και κάτι άλλο. Τον Μάρτη θα κάνουμε ένα μεγάλο σεμινάριο στον Αλισσό, στο κτήμα το δικό μου, όπου θα προχωρήσουμε λίγο το σημερινό κεφάλαιο και θα μπούμε στα πρόσθετα. Πώς φτιάχνουμε άλλα σαπούνια.

Να δούμε λίγο τη θερμοκρασία, πού είμαστε, Νίκο; Μέχρι να γίνουνε μία παρένθεση:

Από το κοινό: Μήπως μπορείτε, όχι σήμερα, εν ευθέτω χρόνο, το εκχύλισμα χαμομηλιού

Κώστας: Κατά πόσο είναι εύκολο; Χαμομήλι πίνεις στο σπίτι; Ε, αυτό είναι το εκχύλισμα. Δεν μιλάμε για αιθέριο έλαιο χαμομηλιού. Έγχυμα κι εκχύλισμα είναι ο τρόπος που παίρνουμε τις δραστικές ουσίες ενός βοτάνου και τις πίνουμε για να γιατρευτούμε, για να κάνουμε χίλια δυο πράγματα. Ο Δημήτρης είναι κατάλληλος, μπορεί μία μέρα να μας καλέσει και να μας κάνει ένα ειδικό σεμινάριο γι’ αυτά τα πράγματα και για τις ευεργετικές τους ιδιότητες. Ο Θόδωρος μπορεί επίσης να μας πει πάρα πολλά πράγματα για εκχυλίσματα, για βάμματα για χίλια δυο. Στη φάση του χαμομηλιού … θέλουμε ένα-ένα βήμα λοιπόν και θα μάθουμε αρκετά πραγματάκια.

Στα επόμενα σεμινάρια θα προχωρήσουμε στην παρασκευή απορρυπαντικών, σαμπουάν και διάφορων άλλων πραγμάτων, πολύ χρήσιμα, με σκοπό απώτερο να πετάξουμε ότι κουτάκι έχει το σημείο Χ μεσ’ στο σπίτι μας. Έχω αυτή τη στιγμή, να καμαρώνω, επιτρέψτε μου, ότι αυτή τη στιγμή στο σπίτι μου δεν έχω ένα τέτοιο κουτάκι. Χαίρομαι δηλαδή που τα παιδιά μου απολαμβάνουν να κάνουν ένα μπάνιο μ’ ένα προϊόν που είναι απόλυτα φυσικό.

Ερώτηση: αν στη θέση του λαδιού είχαμε βαλσαμόλαδο, θα κάναμε δουλειά;

Κώστας: θα έκανες δουλειά αλλά είναι πολύ πιο ευαίσθητο το βαλσαμόλαδο απ’ ότι το λάδι, θα σου χαλάσει το pH. Όταν θέλεις να φτιάξεις ένα σαπουνάκι από βάλσαμο θα το βάλεις σαν πρόσθετο κατά τη στιγμή που η σαπωνοποίηση έχει ήδη γίνει, δηλαδή κατά τη στιγμή που η καυστική σόδα έχει ομογενοποιηθεί με τα μόρια του λαδιού.

Από το κοινό ο ίδιος: την ώρα που παγώνει, δηλαδή.

Κώστας: Την ώρα που παγώνει, την ώρα που γίνεται μάζα, που σημαίνει ότι μόρια της σόδας έχουν ενωθεί με τα μόρια του λαδιού κι έχουνε γίνει πια άλας.

Κώστας: Λοιπόν, ελάτε τώρα να δούμε τι θα γίνει: έχουμε 40^ο λάδι και 40^ο την καυστική μας σόδα με το νερό. Πάμε λοιπόν, θέλουμε να ρίχνουμε λίγο-λίγο τη σόδα μας ανακατεύοντας ταυτόχρονα αρκετά ζωηρά, προκειμένου να γίνεται η ενοποίηση. Πλησιάστε λίγο να δείτε, ότι αλλάζει η σύσταση του λαδιού και αλλάζει χρώμα. Την ποσότητα σόδας σιγά-σιγά. ….. (διάφορες εντολές για την κάμερα και κάποιο δοχείο) Το ανακάτεμά μας είναι αρκετά ζωηρό, προσέξτε να δείτε τι γίνεται με την κουτάλα: χειροκίνητα θα μας πάρει 1 με 1  ½ ώρα για να γίνει το σαπούνι.

Θα πάρουμε ένα μιξεράκι χεριού, εμείς όμως που κάνουμε πιο επαγγελματικά τη δουλειά αυτή, με μεγαλύτερες ποσότητες, βάζουμε κάτι πιο βαρύ. Πιο βαρύς είναι ένας αναδευτήρας χρωμάτων, που έχουμε φέρει εδώ, τώρα θα το βάλουμε σ’ ενέργεια, για να μην κουραστεί ο Νίκος γιατί πρέπει να γράψει μετά και δεν θα μπορεί, θα το βάλουμε εδώ.

Ερώτηση: οπότε μειώνουμε το χρόνο.

Κώστας: Θα πάρει 10 λεπτά το πολύ. Οπότε γλυτώνουμε χρόνο απ’ τη ζωή μας και γίνεται και η σαπωνοποίηση πιο καλή. Ενώνονται πολύ πιο

Κώστας: αυτός είναι ο αναδευτήρας χρωμάτων. Το έχουνε αυτοί που βάφουνε για να… Νίκο, παίρνεις εσύ, λοιπόν, αυτό, γύρισε λίγο το καζάνι για να έχουμε μεγαλύτερη μάζα – είναι λίγη αυτή – και με προσοχή, να μην πιτσιλιστούμε και γίνουμε χάλια… κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Έχει μία καυστικότητα αλλά δεν πεθαίνει κανείς, ειλικρινά. Μη σας τρομάζει τίποτα (γίνεται η ανάδευση).

Έχουμε ήδη δει ότι το λάδι μας έχει αρχίσει να παίρνει μία γαλακτώδη μορφή. Άφησε να τη βγάλουμε απέξω. Θα καταλάβουμε ότι είναι έτοιμο όταν αρχίσει να αφήνει ένα ίχνος η μάζα αυτή και θα σβήνει σιγά-σιγά.

Ερώτηση: Αυτό μπορεί να γίνει με μπλέντερ κανονικό;

Κώστας: βέβαια.

Ερώτηση: Και πότε είναι έτοιμο, είπες;

Από το κοινό: σε δέκα λεπτά.

Κώστας : ναι, θα δούμε ότι είναι έτοιμο όταν αφήνει μια γραμμούλα  στην επιφάνεια από τη κουτάλα και χάνεται σιγά σιγά. Ήδη έχει αρχίσει να γίνεται σαν πέτσα, θα δείξει όμως ακριβώς που

Κώστας: Θα πασαλείψουμε με  λάδι το καλουπάκι μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ταψί. Αυτό το κάνουμε για να ξεκολλήσει εύκολα μετά το σαπούνι μας και να μην μείνει μία μάζα, δεν το θέλουμε αυτό. Είδατε λοιπόν πόση μεγάλη σχέση έχει η μαγειρική; … (αστειεύονται)… βάζουμε λάδι για να ξεκολλάει, και στα τοιχώματα τα πλαϊνά για να μη δυσκολευτούν μετά που θα το ξεκαλουπώνουν. Λοιπόν, είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε τη μάζα μας, πάμε σιγά-σιγά, θέλω μία σπάτουλα. (αστειεύονται) Δυο λεπτά, θα τραβήξουμε την τάβλα για να έχουμε το επιθυμητό πάχος, μη βγει πολύ λεπτό. Θα τη φέρουμε λοιπόν τη μάζα μας όσο ακριβώς θέλουμε, για να έχουμε ένα πάχος ικανοποιητικό.

Ερώτηση: έχεις κάποιο μέγεθος στο πάχος, δηλαδή όχι πιο χοντρό, μήπως παίζει ρόλο στην ωρίμανση μετά;

Κώστας:  όχι, σαφώς στο πιο χοντρό ο πυρήνας αργεί πολύ να ωριμάσει, σ’ αυτό θα ωριμάσει πολύ πιο ομαλά

Υπάρχουν πολλοί άλλοι, πιο έξυπνοι τρόποι, όσον αφορά τα καλούπια, για να έχεις πιο γρήγορα το τελικό προϊόν σου, πιο σύντομα. Είμαστε έτοιμοι, θα το αφήσουμε 2 μέρες να σκληρύνει. Αυτό θα το  αφήσουμε 2 μέρες. Θα  δούμε ότι θα γίνει ένα παγωμένο πραγματάκι, δηλ. θα έχει την υφή του σαπουνιού, παρόλα αυτά για να το κόψουμε θα βάλουμε γάντια πάλι γιατί εξακολουθεί να υπάρχει η καυστική σόδα. Η καυστική σόδα θα πάψει να υπάρχει μετά από 60 ημέρες και παραπάνω ακόμα. Η αντίδραση στη σαπωνοποίηση γίνεται μέχρι να γίνει πλήρως το άλας, δηλαδή το σαπούνι μας.

Άλλος: και αυτό όσο πιο πολύ το αφήνεις να ωριμάσει, σ’ ένα σκιερό, χωρίς υγρασία μέρος, τόσο πιο καλύτερο σαπούνι θα γίνει.

Κώστας: Πού θα φυλάσσεται η μάζα αυτή: αφού το κόψει ο Δημήτρης σε πλάκες, σύμφωνα με το επιθυμητό μέγεθος που θέλει, θα τα βάλει το ένα ξεχωριστά από το άλλο και θα τα βάλει σ’ ένα μέρος σκιερό όπου δεν υπάρχουν ρεύματα, δεν υπάρχει μεγάλη υγρασία και δεν υπάρχουν ακραίες συνθήκες, δηλαδή ούτε μεγάλη ζέστη, ούτε πολύ κρύο. Κανονικά αυτό, για να γίνει καλή σαπωνοποίηση, θα έπρεπε να έχουμε μία κουβερτούλα και να τη βάλουμε επάνω, αλλά επειδή είμαστε μέσα και έχουμε ανάψει το τζάκι δεν χρειάζεται να το κάνουμε αυτό σήμερα. Μεθαύριο λοιπόν, το κόβεις σε κομματάκια και το αφήνεις σ’ ένα μέρος σκιερό χωρίς πολύ υγρασία μέχρι να ωριμάσει. Μετά από 2 μήνες με φωνάζεις, του κάνουμε μία μέτρηση pH και σου λέω πόσο θέλουμε ακόμα ή αν είμαστε έτοιμοι ήδη να το χρησιμοποιήσουμε.

Κώστας: Τώρα μπορείτε να δείτε το ίχνος Αφήνει μία γραμμή στην επιφάνεια που χάνεται αργάτη βλέπετε; Αυτό ονομάζεται ίχνος, λέμε ότι  είναι και η κατάλληλη στιγμή για να προσθέσουμε ότι άλλο θέλουμε αρώματα, εκχύματα, εκχυλίσματα, βότανα …

Κώστας:  Το σαπούνια αυτό δεν αφρίζει πάρα πολύ. Πολλοί θεωρούν ότι ο αφρός είναι αυτός που καθαρίζει αλλά δεν είναι το καθαριστικό μέσο αυτό, η δουλειά του σαπουνιού είναι να δεσμεύει τα μόρια της βρώμας που έχει το σώμα και να τα αφαιρεί, αυτή είναι η δουλειά του. Ο αφρός είναι μια ιδιότητα των σαπουνιών, αλλά για τα σύγχρονα σαπούνια πρόκειται μάλλον για ένα εφέ... Αναλογιστήκατε ποτέ γιατί τα απορρυπαντικά του πλυντηρίου δεν κάνουν αφρό΄

Το σαπουνόλαδο λοιπόν δεν βγάζει πολύ αφρό. Αν θέλουμε καλά ντε και σώνει  θα το βοηθήσουμε εμείς. Υπάρχουν φυσικοί αφριστικοί παράγοντες…  όπως είναι η ζάχαρη. Αν θέλεις παραπάνω αφρό βάζεις λίγη ζάχαρη λειωμένη σε νερό.

Βάζεις αντί για ελαιόλαδο, λάδι από κοκκοφοίνικα και έχεις πολύ αφρό.

Ερώτηση: εμείς όμως θέλουμε σαπούνι γνήσιο σαπούνι ελαιόλαδου, δε θέλουμε να …

Κώστας:  Σωστά. Λιγότερος αφρός, εξαιρετικά περισσότερα ευεργετήματα. Ας δώσουμε επιτέλους την ευκαιρία στην επιδερμίδα μας να αναπνεύσει σωστά. Ας αδράξουμε την ευκαιρία και να καταπολεμήσουμε φυσικά τους εχθρούς του ανθρώπινου σώματος, ας αναπνεύσουμε ανθρώπινα.

Διαβάστε περισσότερα »"Φτιάχνω σαπούνι με ελαιόλαδο"