Χριστουγεννιάτικα κέικ με εντυπωσιακή διακόσμηση!

Δεν είναι εκκεντρικά, δεν είναι ιδιαίτερα, είναι απλώς χριστουγεννιάτικα! Η ζαχαροπλαστική αφήνει τη φαντασία της ελεύθερη και δημιουργεί μοναδικές λιχουδιές που ξεχωρίζουν πρωτίστως για την εμφάνιση, δίνοντας ιδέες για ένα διαφορετικό γλυκό που θα κοσμήσει επάξια το εορταστικό τραπέζι. Δευτερευόντως ξεχωρίζουν για τη γεύση, φαντάζομαι! Το μεγαλείο του γλάσου σε όλα τα χρώματα, τις υφές και τα σχέδια χρησιμοποιείται με κάθε τρόπο για να διακοσμήσει τα πιο όμορφα χριστουγεννιάτικα κέικ.

Σοκολάτες όλων των ειδών, χρωματιστά φρούτα και τραγανές μαρέγκες, αφράτα παντεσπάνια και πλούσια σαντιγί συμμαχούν με κάθε τρόπο για να υπάρχει ένα… αξιοπρεπές αποτέλεσμα! Και επειδή η εμφάνιση μετράει, τα κέικ που ακολουθούν κερδίζουν αβίαστα το έπαθλο της «καλύτερης χριστουγεννιάτικης εμφάνισης»!

Διαβάστε περισσότερα »"Χριστουγεννιάτικα κέικ με εντυπωσιακή διακόσμηση!"

Χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια!

Η διάθεση τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά ανεβαίνει μαζί με τη φαντασία και τη δημιουργικότητα που χτυπάνε κόκκινο. Γιατί η μαγεία των γιορτών μάς παρακινεί όχι μόνο να διακοσμήσουμε το σπίτι μας αλλά να φτιάξουμε κιόλας χειροποίητα στολίδια. Με απλά υλικά αλλά και με αντικείμενα που ούτε καν φαντάζεστε τα ωραιότερα χριστουγεννιάτικα στολίδια έρχονται φέτος για να στολίσουν το δικό σας δέντρο. Και να εκπλήξουν ευχάριστα φίλους και συγγενείς που θα τα θαυμάσουν. Πάρτε λοιπόν μερικές ιδέες και αρχίστε αμέσως τις κατασκευές. Άλλωστε δεν θέλει κόπο, τρόπο θέλει και… ιδέες!

1. Με παλιά CD

2. Με καπάκια αναψυκτικών

3. Με καμμένες λάμπες

4. Με κομμάτια παζλ

5. Με παλιά κουμπιά

6. Με παλιές εφημερίδες

7. Με εξαρτήματα παλιών ρολογιών

8. Με ροζέτες από εφημερίδες

9. Με μνήμες ηλεκτρονικού υπολογιστή

10. Με κανέλες και αποξηραμένα εσπεριδοειδή

11. Με κελύφη από φιστίκια Αιγίνης

12. Με κουβάρια

13. Με πολύχρωμες μπιλίτσες

14. Με μπισκότα κανέλας

15. Πλεκτά μοτίβα με βελονάκι

Διαβάστε περισσότερα »"Χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια!"

Τα καλύτερα μέρη για να περάσεις τα Χριστούγεννα!

Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και όλοι θα ήθελαν να βρεθούν σε τόπους και μέρη του κόσμου όπου είναι απόλυτα συνυφασμένα με αυτές τις γιορτές. Να δουν πολύ χιόνι, να θαυμάσουν όμορφες αγορές και στολισμένες πόλεις, να απολαύσουν την επαρχία και τα μικρά χωριουδάκια, να ζήσουν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα και να βρεθούν τρόπον τινά σε προορισμούς που ξεχωρίζουν τις μέρες των γιορτών. Ίσως να ανέβουν σε έλκηθρα και να δουν τον Άγιο Βασίλη. Ίσως να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, αυτό των παιδικών τους χρόνων και των παραμυθιών… Το έγκριτο ταξιδιωτικό περιοδικό «Travel Leissure» μάς δίνει… τα χριστουγεννιάτικα φώτα του!

1. Άμστερνταμ

Ο μύθος του Αϊ-Βασίλη εδώ καλά κρατεί, ενώ τα πυροτεχνήματα και τα τραγούδια το βράδυ της παραμονής και των δύο γιορτών πλημμυρίζουν όλες τις πλατείες της πόλης.

2. Λαπωνία, Φινλανδία

Ενενήντα λεπτά από το Ελσίνκι μια ολόκληρη Winterland περιμένει τους τυχερούς να απολαύσουν πολύ χιόνι, βόλτες με έλκηθρα αλλά και να μείνουν στα ξενοδοχεία της περιοχής, κατασκευασμένα από πάγο.

3. Μόναχο, Γερμανία

Ωραίες χριστουγεννιάτικες αγορές, μεγάλα δέντρα στολισμένα στους δρόμους και ζεστό κρασί με τσουρέκι είναι μερικά μόνο από τα must-to-see σε αυτή την πόλη.

4. Πράγα, Τσεχία

Μια εξαιρετική παλιά πόλη, υπέροχα στολισμένη, μία χριστουγεννιάτικη αγορά ονομαστή στην Ευρώπη αλλά και λαχταριστά παραδοσιακά πιάτα με κυνήγι σε ρετρό μπιστρό.

5. Ζυρίχη, Ελβετία

Μια από τις ωραιότερες αλπικές πόλεις όπου η ζεστή σοκολάτα ρέει άφθονη τις μέρες αυτές, ενώ οι παραδοσιακές λειρουργίες στις κεντρικές εκκλησίες σηματοδοτούν με έναν διαφορετικό τρόπο τις γιορτές.

6. Ρέικιαβικ, Ισλανδία

Εντυπωσιακά τοπία που δημιουργούνται από τα χρώματα από το Βόρειο Σέλας και ένας Άγιος Βασίλης που κυκλοφορεί από σπίτι σε σπίτικαι από μαγαζί σε μαγαζί με δώρα για μικρούς και μεγάλους!

7. Γαλλική επαρχία

Χριστούγεννα σε παραμύθι… Τα γαλλικά χωριά ντύνονται στα γιορτινά τους και προσφέρουν το καλύτερο φουά γκρα της εποχής.

8. Εδιμβούργο, Σκοτία

Το «διαμάντι» της Σκοτίας έχει τον τρόπο του και τα Χριστούγεννα να προσφέρει μοναδικές στιγμές στους επισκέπτες σε μέρη όπου εκτός από τρομακτικά είναι και ατμοσφαιρικά των ημερών.

9. Μάλμε, Σουηδία

Με το χιόνι να υψώνεται… επικίνδυνα, οι χριστουγεννιάτικες παραδόσεις εδώ τηρούνται ευλαβικά με τους Σουηδούς να αφήνουν ρέγγες στοτζάκι για τον πεινασμένο Αϊ-Βασίλη αντί για μπισκότα και γάλα!

10. Τρόμσο, Νορβηγία

Χριστούγεννα στον Αρκτικό κύκλο όπου η «μέρα» κρατά λίγες ώρες και τα χρώματα στον ουρανό είναι το λιγότερο εξαιρετικά.

11. Βιέννη, Αυστρία

Όπερα, άμαξες με άλογα στην παλιά πόλη, πλούσιος στολισμός και ένα ποτήρι ζεστό κρασί με μπαχαρικά (glühwein) είναι ό,τι πρέπει για τις γιορτές.

12. Castleton, Βρετανία

Χριστουγεννιάτικα κάλαντα υπό το φως των κεριών μέσα σε σπηλιές, δέντρα στολισμένα με λαμπάκια αλλά και η ατμόσφαιρα της επαρχίας αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του μικρού πέτρινου αγγλικού χωριού.

13. Κεμπέκ, Καναδάς

Τα χιονισμένα πλακόστρωτα δρομάκια, τα πέτρινα σπίτια του 16ου και 17ου αιώνα και το πολύ χιόνι κάνει την 400 ετών πόλη του κεμπέκ ένα ατμοσφαιρικό και απολύτως ευρωπαϊκό μέρος για τα Χριστούγεννα.

Πάντα βέβαια το καλύτερο μέρος για τα Χριστούγεννα είναι εκεί που βρίσκονται τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ανεξάρτητα από το αν είναι πολυτελές ή φτωχικό, εντυπωσιακό ή απλό, φωτισμένο ή σκοτεινό.

Διαβάστε περισσότερα »"Τα καλύτερα μέρη για να περάσεις τα Χριστούγεννα!"

Από πού βγήκε η λέξη κουραμπιές και μελομακάρονο;

Γλυκέ μου κουραμπιέ. Το μικρό εύθρυπτο γλυκό αποτελεί το πιο μυρωδάτο σύμβολο των Χριστουγέννων. Η χιονάτη μπαλίτσα με το ανθόνερο, το βούτυρο και την άχνη ζάχαρη κρύβει στα τραγανά της αμύγδαλα τη γεύση της προσδοκίας….

Κι αυτό είναι τα Χριστούγεννα. Η γιορτή της προσδοκίας, στρωμένη ασημένιες πιατέλες με κουραμπιεδάκια και μελομακάρονα. Κι ελπίδες.

Ποια είναι, όμως, η ρίζα του κουραμπιέ;

Σύμφωνα με στοιχεία που συνέλεξε ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, δρ. κοινωνιολογίας της Ιστορίας, Παντείου πανεπιστημίου, μουσικολόγος και δικηγόρος η ρίζα είναι:

Qurabiya στα Αζέρικα, Kurabiye, στα Τούρκικα και φυσικά Κουραμπιές στα ελληνικά, που στην κυριολεξία σημαίνει Kuru = ξηρό, biye = μπισκότο. Όμως, η ονομασία μπισκότο καθιερώθηκε τον Mεσαίωνα, ετυμολογικά προερχόμενη από το λατινογενές bis-cuit, που σημαίνει ψημένο δύο φορές (στα αρχαία ελληνικά λεγόταν δί-πυρον), ως τεχνική ψησίματος για να μην «χαλάει» εύκολα ο άρτος, κυρίως των στρατιωτών και των ναυτικών. Στα σύγχρονα ιταλικά, η λέξη είναι biscotto (τo cookies έχει φλαμανδική / ολλανδική προέλευση που πέρασε στην αγγλική γλώσσα). Το λατινικό bis-cuit διαδόθηκε μέσω των Βενετών εμπόρων και στην Ασία, όπου καθιερώθηκε ως παραφθορά της λατινικής λέξης, σε biya/biye, οπότε συνδέθηκε με το δικό τους Qura /Kuru (ξηρό) και έδωσε τη νέα μικτή (λατινο-ανατολίτικη) λέξη Qurabiya / Kurabiye, η οποία με αντιδάνεια ξαναγύρισε στη δύση και ελληνοποιημένη πλέον έδωσε το «κουραμπιές» με την έννοια του ξηρού μπισκότου, που διανθίστηκε με αμύγδαλα, ζάχαρη άχνη κ.λπ.

Τα μελομακάρονα έχουν ετυμολογικά αρχαιοελληνική προέλευση όσο και αν το μυαλό πάει στο «ιταλικό» μακαρόνι. Στα λεξικά αναφέρεται ότι η λέξη «μακαρόνι» παράγεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη «μακαρωνία» (επρόκειτο για νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά, όπου μακάριζαν το νεκρό). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «μακαρία», που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του σύγχρονου μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία. Αργότερα, όταν η μακαρία περιλούστηκε με σιρόπι μελιού ονομάστηκε: μέλι+μακαρία = μελομακάρονο και καθιερώθηκε ως γλύκισμα του 12ημέρου, κυρίως από τους Μικρασιάτες Έλληνες και με το όνομα «φοινίκια». Οι Λατίνοι και αργότερα οι Ιταλοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακαρωνία ως maccarone που τελικά κατέληξε να σημαίνει το σπαγγέτι. Τέλος, από το μεσαίωνα και μετά στη Γαλλία και την Αγγλία, ένα είδος αμυγδαλωτού μπισκότου ονομάστηκε «macaroon» (το γνωστό σε όλους σήμερα «μακαρόν»).

Διαβάστε περισσότερα »"Από πού βγήκε η λέξη κουραμπιές και μελομακάρονο;"

Χριστούγεννα στην Κέρκυρα της κατοχής

Ήτανε λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του ’43, στην Κέρκυρα.

 Βαρύς ο χειμώνας είχε φτάσει κείνην τη χρονιά. Όλες οι μέρες, η μία μετά την άλλη ερχόντουσαν και φεύγανε γεμάτες σύννεφα, μια βροχή που ήτανε πολύ κρύα κι ένας αγέρας παγωμένος, που σφύριζε και έμοιαζε να μας τρυπάει μέχρι τα κόκαλα. Κι ήτανε κι η πείνα που έσφιγγε τα στομάχια μας κι έκανε το κρύο να φαντάζει ακόμη πιο φοβερό και να μας βασανίζει ακόμη πιο πολύ.

Δυο τρεις μήνες είχανε περάσει που οι Γερμανοί, μετά την σύρραξη που είχανε με τους Ιταλούς και αφού κάψανε την πόλη, καταλάβανε όλο το νησί και η ζωή όλων μας έγινε τρομερά δύσκολη. Δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί κανείς να βρει για να φάει. Όσο κι’ αν έψαχνε σε όλη την αγορά ήταν αδύνατο να βρει κάτι φαγόσημο. Οι πιο πολλοί από τους κατοίκους ξεκινούσαν χαράματα με την ανατολή του ήλιου, τριγυρνούσαν όλα τα γύρω χωριά και πρόσφεραν στους χωρικούς ρούχα, χρυσαφικά και ό,τι άλλο διέθεταν με αντάλλαγμα οτιδήποτε που να μπορούσε να λιγοστέψει την πείνα τους.

Για μας τα παιδιά το μαρτύριο ήταν ανυπόφορο. Μάταια γυρίζαμε όλη μέρα 

στις διάφορες γειτονιές και ψάχναμε τους ντενεκέδες με τα σκουπίδια.

 Ποιος πετούσε σκουπίδια κείνη την εποχή; Με το γέρμα του ήλιου, αποκαμωμένοι γυρνούσαμε στα σπίτια μας για να δούμε το θλιμμένο πρόσωπο της μάνας μας με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα να μας κοιτάζει αμίλητη μην έχοντας ούτε τη δύναμη να μας πει ότι δεν έχει τίποτε να μας δώσει να φάμε. Ερχόταν κάποια στιγμή κι ο πατέρας. Μαζευόμαστε όλα γύρω του και τον κοιτάζαμε στα μάτια καρτερώντας μήπως ανοίξει κάποια τσέπη του και μας δώσει κάτι τις. Κι η νύχτα μας περνούσε προσπαθώντας να ξεχάσουμε την πείνα μας παραδομένοι στον ύπνο.
Κάπως έτσι φτάσαμε και στην παραμονή των Χριστουγέννων κείνη τη χρονιά. Χαράματα σηκώθηκε κείνο το πρωινό ο πατέρας και μόλις ήρθε η ώρα που επιτρεπόταν η κυκλοφορία τον είδαμε να βάζει στις τσέπες του κάποια πράματα και ανοίγοντας την πόρτα χάθηκε μέσα στο πρώτο πρωινό φως της μέρας. Γύρισε το βράδυ σαν είχε αρχίσει να απλώνεται το σκοτάδι. Στα χέρια του κρατούσε σφιχτά μια σακούλα μεγάλη και οι τσέπες του αρκετά φουσκωμένες έμοιαζαν στα μάτια μας σαν να έκρυβαν μέσα τους κάποιο θησαυρό.
Μαζευτήκαμε όλοι γύρω του και περιμέναμε κοιτάζοντας τον στα μάτια. 

Κι αυτός, αφού μας χάιδεψε για λίγο έβγαλε από τις τσέπες του λίγα ξερά 

σύκα και μας έδωσε από ένα.
-Κατάφερα να βρω λίγο καλαμποκάλευρο, είπε με κουρασμένη τη φωνή του 

στη μάνα μας.
Μου δώσανε και λίγο λάδι.
Σταμάτησε για λίγο. Χαμήλωσε τη φωνή του
-Δυο δαχτυλίδια για το λάδι και τα τρία βραχιόλια για το καλαμποκάλευρο.
Η μητέρα μου δεν μίλησε. Προσπάθησε μόνο να κρύψει κάποιο δάκρυ της αλλά δεν τα κατάφερε.
Την άλλη μέρα, ανήμερα Χριστούγεννα, πήρε να μαγειρέψει. 

Ανακάτεψε το καλαμποκάλευρο με νερό, έριξε μέσα και λίγο λάδι και το έβαλε στο τηγάνι.
Σαν έδειξε πως ψήθηκε κείνο το παράξενο κατασκεύασμα, το έβγαλε από το τηγάνι, το έκοψε σε κομμάτια και καθίσαμε όλοι γύρω από το τραπέζι.

 Ποτέ μας δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε τι ήτανε εκείνο που φάγαμε κείνα τα Χριστούγεννα της Κατοχής. Όμως για κάποιες ώρες το στομάχι μας έμοιαζε να είναι γεμάτο.

ΤΑ ΕΦΤΑΝΗΣΑ

Ντένης Κονταρίνης

Διαβάστε περισσότερα »"Χριστούγεννα στην Κέρκυρα της κατοχής"

13η Σεπτεμβρίου 1943. Η Κέρκυρα καίγεται.

Οι Γερμανοί του Χίτλερ με βόμβες εμπρηστικές, καταστρέφουν το κάθε τι στην πανέμορφη Κέρκυρα.

Μιά επετειακή ανάρτηση

Φίλες και φίλοι.

O λοχαγός Wilhelin Spindler

Ο Ιταλός στρατιωτικός Διοικητής  Luigi Lucignani.

Όμως όταν φτάσαμε στην Πιάτσα διαπιστώσαμε ότι όλοι οι δρόμοι ήσαν κλεισμένοι από τις φωτιές.

To κτίριο της Αναγνωστικής Εταιρείας.

Το καμπαναριό της Δοντσιάδας που διασώζεται μέχρι σήμερα.

Το Δημοτικό Θέατρο Σαν Τζιάκομο. 

Η Ιόνιος Ακαδημία. 

Ιταλοί αιχμάλωτοι. 

Με την συμπλήρωση εξήντα εννέα χρόνων από την καταστροφή της Κέρκυρας, εκείνο το τραγικό βράδυ, ας μου επιτραπεί να καταγράψω και να σας παρουσιάσω εδώ μια μεγάλη τραγική εμπειρία των παιδικών μου χρόνων. Μια εμπειρία που δεν κατάφερε να γιατρέψει και ούτε να σβύσει ο χρόνος. Μια εμπειρία που την κουβαλώ στις πλάτες μου και που με ματώνει κάθε φορά που την θυμάμαι. Όμως και πως να την ξεχάσω;

Ήταν η 8^η Σεπτεμβρίου του 1943 όταν μαθεύτηκε στο νησί η συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Ο λαός της Κέρκυρας  ξεχύθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας ξέφρενα πιστεύοντας ότι τέλειωσε ο πόλεμος. Γέμισαν τα καντούνια της πόλης από τους ανθρώπους, που με ελληνικές σημαίες στα χέρια– αλήθεια, που βρεθήκανε τόσες σημαίες τότε; -  φώναζαν και τραγουδούσαν. Κανείς δεν θα μπορούσε κείνες τις στιγμές να πιστέψει τι μας περίμενε. Μιά μεγάλη γιορτή που κράτησε μόνο κάποιες μέρες.

Και η ιστορία ήταν πανέτοιμη και σε κάποια γωνιά περίμενε.

Οι Γερμανοί στην Κέρκυρα κείνες τις μέρες ήσαν περίπου 450 σε κάποια στρατηγικά σημεία καταυλισμένοι και που γνώριζαν την αριθμητική υπεροχή των Ιταλών. Έτσι κρατούσαν μια φαινομενικά ειρηνική στάση.

Το πρωί της 10^ης Σεπτεμβρίου ο Γερμανός λοχαγός Wilhelin Spindler με εντολή της Ανωτάτης Διοίκησης της Ομάδας Στρατιών “F” φτάνει στην Κέρκυρα και ζητάει από τον Ιταλό στρατιωτικό διοικητή του νησιού Luigi Lucignani να του παραδώσει την εξουσία. Αυτός όμως αρνείται. Την επομένη οι Γερμανοί αποφασίζουν την κατάληψη της Κέρκυρας. Εν τω μεταξύ αρχίζουν να καταφτάνουν στο νησί από τους Αγίους Σαράντα τα πρώτα άτακτα τμήματα των Ιταλών που, μετά την συνθηκολόγηση,  βρίσκονται σε φυγή προς την Ιταλία ενώ μεταφέρεται και το 517 τάγμα, οι στρατιώτες του οποίου  προτιμούν να πολεμήσουν παρά να παραδοθούν στους Γερμανούς.

Το πρωί της 13^ηςΣεπτεμβρίου οι Γερμανοί, ερχόμενοι από την Ηγουμενίτσα με δώδεκα βενζινόπλοια, επιχειρούν απόβαση στις Μπενίτσες. Η απόβαση αποκρούεται επιτυχώς από τους Ιταλούς και τους Έλληνες αντιστασιακούς και η θάλασσα γεμίζει με τα πτώματα των Γερμανών. Από την αποτυχία αυτής της επιχείρησης ο Γερμανός στρατάρχης Lanz καταλαβαίνει ότι η κατάληψη της Κέρκυρας χρειάζεται ένα πολύ καλά προγραμματισμένο και οργανωμένο σχέδιο.

Οι αναμνήσεις μου.

Μόλις είχε αρχίσει να σουρουπώνει κείνο το απόγευμα της 13^ης του Σεπτέμβρη του 1943. Είχαμε αρχίσει να μαζεύομαστε στο σπίτι μας όταν πάνω στον ουρανό της πόλης ακούστηκαν οι μηχανές των αεροπλάνων. Κι΄αμέσως μετά ακούστηκε ο οξύς, ανατριχιαστικός θόρυβος των βομβών, το σφύριγμά τους, καθώς γλυστρούσαν στον αέρα. Πράμμα παράξενο όμως για μας ότι δεν ακούσαμε τον κρότο των εκρήξεων. Τρία χρόνια τώρα είχαμε δεχτεί τόσες βόμβες που μας είχε γίνει συνήθεια μετά το χαρακτηριστικό σφύριγμα της βόμβας που πέφτει να ακούμε και τον κρότο της έκρηξης. Κείνο το σούρουπο τέτοιο πράμμα δεν ζήσαμε. Είχαμε μείνει άφωνοι να κοιταζόμαστε. Και το κακό συνεχιζόταν με τον ίδιο ρυθμό. Ξαφνικά ακούστηκαν οι πρώτες φωνές.

-Φωτιάαααα!!! Φωτιάαααα!!! Καιγόμαστε!!!!!!!

Τρομαγμένοι πεταχτήκαμε έξω με όλο τον κίνδυνο που διατρέχαμε αφού τα γερμανικά αεροπλάνα συνέχιζαν από πάνω μας να σκορπούν τον όλεθρο. Λίγο πιό πέρα από το σπίτι μας δυό – τρία σπίτια καιγόντουσαν. Ξαφνικά ακούστηκαν οι καμπάνες από κάποιες εκκλησιές να χτυπάνε γρήγορα και δυνατά. Κάποιος πέρασε τρέχοντας έξω από το σπίτι μας και μας είπε το τραγικό.

-Φύγετε, φύγετε. Οι Γερμανοί ρίχνουνε  βόμβες με φωτιά.

Πάνω στην ώρα έφτασε κι΄ο πατέρας μου σε μαύρα χάλια. Τα ρούχα του γεμάτα στάχτες. Το βλέμμα του τρομαγμένο.

-Ελάτε όσο πιό γρήγορα μπορούμε, μας φώναξε. Πάρτε από μιά κουβέρτα και γρήγορα να φύγουμε πριν καούμε σαν τα ποντίκια.

Στα γρήγορα πήραμε κάποιες κουβέρτες και λίγα ψιλοπράματα και κλείνοντας το σπίτι φύγαμε. Προορισμός μας να πάμε στο Παλιό Φρούριο. 

-Πάμε για το νέο Φρούριο, φώναξε ο πατέρας μου. Και κατηφορίσαμε προς τα κάτω ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων, που και αυτοί ζητούσαν ένα τρόπο διαφυγής από το θάνατο.

Σαν φτάσαμε στη Σπηλιά διαπιστώσαμε ότι και εκεί μας ήτανε αδύνατο να φτάσουμε στην είσοδο του Φρουρίου αφού όλοι οι δρόμοι ήσαν κλειστοί από τις φωτιές. Τοτέ, εκεί ήτανε που σταμάτησα για λίγο. Ο πατέρας μου, που όλο αυτό το διάστημα με κρατούσε σφιχτά από το χέρι, με τράβηξε αλλά εγώ δεν κουνήθηκα. Είχα μείνει καρφωμένος εκεί με τα μάτια μου στο έδαφος. Εκεί, μπροστά στα πόδια μου, ένα άνθρωπος καμμένος κειτόταν. Καπνοί έβγαινας από το σώμα του. Ο πατέρας μου σαν το είδε αυτό το θέαμα σχεδόν σηκωτό με πήρε και φύγαμε. Πήραμε το δρόμο για το Μαντούκι, από εκεί ανηφορίσαμε στο Σαν Ρόκκο και καταφέραμε να φτάσουμε στο Φρούριο. Στριμοχτήκαμε σε μια μίνα (σπηλιά του φρουρίου) μαζί με πολλούς άλλους. Απλώσαμε τις κουβέρτες μας και ξαπλώσαμε. Όμως ο ύπνος ήταν αδύνατο να μας πάρει. Οι φωνές, οι καμπάνες που χτυπούσαν ασταμάτητα, οι κρότοι που έκαναν τα σπίτια που καιγόντουσαν αλλά και οι καπνοί που έπνιγαν όλη την πόλη δεν μας άφησαν να ησυχάσουμε. Σαν πήρε να χαράζει κι΄ενώ τα αεροπλάνα έμοιαζαν να έχουν κι΄αυτά κάποιο διάλειμα, βγήκαμε στο μικρό πλάτωμα μπροστά από τη μίνα. Το θέαμα που αντίκρυσα από το ύψος του κάστρου δεν έχει σβύσει και ούτε θα σβύσει από το μυαλό μου. Όλη η πόλη της Κέρκυρας ήταν μια φωτιά. Ο ουρανός είχε κοκινίσει ενώ οι καπνοί είχαν σκεπάσει τα πάντα.

Και η ιστορία συνεχίζει.

Τη νύχτα της 13^ης προς την 14^η Σεπτεμβρίου – ημέρα της γιορτής του Σταυρού – οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στην Εβραϊκή συνοικία, στο Καμπιέλο, η οποία κάηκε ολοσχερώς, στους Αγίους Πατέρες, στον Άγιο Αθανάσιο, στην καθολική εκκλησία της Αννουντσιάτα, την οποία οι Κερκυραίοι αποκαλούν Λοντσιάδα,  (Ευαγγελισμός) ένα αριστούργημα της ενετικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, που χτίστηκε τον 14^οαιώνα. 
Από το ιστορικό αυτό μνημείο κάηκε μόνο η σκεπή του και ο εσωτερικός χώρος, ενώ παρέμεινε όλος ο σκελετός του. Όμως το 1953 το Δημοτικό Συμβούλιο της Κέρκυρας, εντελώς ανεύθυνα αποφάσισε την κατεδάφισή του και απέμεινε μόνο το καμπαναριό το οποίο διασώζεται ακόμη.  Επίση κατεστράφησαν ολοσχερώς το Δικαστικό μέγαρο, η Ιόνιος Βουλή, η Ιόνιος Ακαδημία, στη οποία στεγαζόταν η πολύτιμη βιβλιοθήκη της Κέρκυρας με 80.000 τόμους βιβλία και ανυπολόγιστης αξίας χειρόγραφα, τα Σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης, το ξενοδοχείο Bella Venezzia, το ωραιότερο των Βαλκανίων τότε, το Τελωνείο, 
το Δημοτικό θέατρο Σαν Τζιάκομο και πολλά παλιά αρχοντικά. Γενικά όλη η πόλη κάηκε εκείνο το βράδυ.
Έντεκα μέρες κράτησε αυτή η τραγωδία. Μιά τραγωδία που παρακολουθούσα από τις επάλξεις του κάστρου που είχαμε φωλιάσει. Στις 25 του Σεπτέμβρη οι Γερμανοί κατέλαβαν την Κέρκυρα. Πολλοί ήσαν οι νεκροί Ιταλοί ενώ 2.000 μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων.

Η γερμανική κατοχή κράτησε ένα χρόνο.  Στον χρόνο αυτόν οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν το καταστροφικό τους έργο.

Εξόντωσαν όλη την εβραϊκή κοινότητα η οποία τότε αριθμούσε πάνω από 2.000 μέλη. Λεηλάτησαν όλους τους πολιτιστικούς θησαυρούς. Κατάκλεψαν τα πάντα. Εκτέλεσαν πολλούς Αντιστασιακούς. Και κάποιος από αυτούς τους Γερμανούς εμένα, με φιλοδόρησε με ένα άγριο γερμανικό χαστούκι γιατί τόλμησα να του ζητήσω λίγο από το ψωμί που μου έκλεβε.

Δεν νομίζω, να μπορέσει ποτέ να λησμονήσει αυτές τις εμπειρίες, το μικρό παιδάκι του τότε,

Φίλες και φίλοι. Σας ευχαριστώ για την κατανόησή σας.

ΠΗΓΕΣ

w.corfuhistory.eu

w.el-wikipedia.org

w.nooz.gr

w.Mykerkyra.gr

Διαβάστε περισσότερα »"13η Σεπτεμβρίου 1943. Η Κέρκυρα καίγεται."